Een pianovirtuoos strompelt het concertpodium op met bebloede handen en amnesia en het publiek houdt de adem in. Het is het startblok voor een zeer prettig en onderhoudend misdaadverhaal.

Misdaadverhaal – die ietwat gedateerde term komt niet uit de lucht gevallen. Duivelssonate doet qua sfeer denken aan Hitchcock en Miss Marple.

Een tijd waarin de spanningsboog nog mooi werd opgerekt zonder dat er met satanisch genoegen lichaamsdelen op je leestafel werden uitgespreid.

Melodieuze spil

Het circuit waarin deze thriller zich afspeelt draagt daaraan bij. De spil van het verhaal is de pianospeler Notovich, die befaamd is om zijn interpretaties van Frans Liszt. Na die scène op het concertpodium lijdt Notovich aan een creative block en aan amnesia.

Via flashbacks leren we dat zijn geliefde, Senna, is vermoord. Notovich is niet alleen verdacht maar ook ten einde raad door de dood van zijn muze.

Van Galen biedt ons een fraaie tour door de crème de la crème van de concertwereld, en schrijft met veel inzicht over de belevingswereld van een muzikaal genie. Een genie die grenst aan gekte, en in het nawoord staat beschreven dat de auteur zich terdege heeft verdiept in het fenomeen van een geknakte muzikale virtuoos.

Dat is te merken, want Duivelssonate is een vakkundige, mooi geschreven thriller waarin de plot voornamelijk wordt gedreven door handeling. De gekneusde Notovich krijgt met name vorm en inhoud door wat hij doet (of laat), en Van Galen laat het verhaal nergens vastlopen met psychogeleuter.

Oude bekende

Niettemin zijn de vele personages in Duivelssonate psychologisch goed onderbouwd en uitgewerkt, en de schrijfstijl doet recht aan het klassieke decor waarin dit verhaal zich afspeelt.

Het Miss Marple-gevoel indachtig zitten er tevens twee (!) plottwists in het verhaal van het slag dat onnodig uit de mode is geraakt. Het was alsof er weer eens een oude bekende op de thee kwam die altijd een goed verhaal paraat had.