Voor de vrouwelijke scarface onder de rechercheurs, Smokey Barrett, houdt het nooit op. De mensheid blijft monsters baren en Smokey moet ze vangen.

Lees en huiver met de nieuwe Mcfadyen en zijn gehavende hoofdpersonage Smokey Barrett. Smokey is de in Los Angeles gevestigde rechercheur die achter de geschiftste smeerlappen sinds 40-45 aanzit.

In de eerste Mcfadyen was ze zelf slachtoffer van zo’n sick fuck. Hij heeft haar man en dochter voor haar ogen doodgemarteld, Smokey mishandeld en verkracht en kerfde bij het weggaan zijn visitekaartje in haar gezicht.

Folteringen

Deze recap zet ook meteen de toon voor wat een lezer bij Mcfadyen kan verwachten. Geen Miss Marple of Angela Lansbury, maar misdaadverhalen die de meest gestoorde fantasieën overtreffen. Zoals Mcfadyen zichzelf ook elke keer overtreft. Telkens als je denkt dat de auteur de grenzen van psychologische en fysieke folteringen heeft bereikt, trekt hij weer een nieuw vat open.

Aangenaam verrast

In “Tijd om te sterven” wordt een bruiloft van Smokeys vriendin wreed verstoord door een krijsende, kaalgeschoren, met littekens overdekte vrouw die uitzinnig is van angst. Wie ze is en waarom ze zo is?

Daarin zit het verrassende van deze thriller: op eenderde van het boek weten we al van wie hoe en wat, en zo reserveert Mcfadyen het grootste gedeelte van zijn recentste prestatie voor onverwachte plottwists. En ja, dat heeft ons aangenaam verrast.

Promotie

Er spelen nog meer dingen. Smokey dreigt gepromoveerd te worden tot hoofd van een nationale task force. Doet ze het of doet ze het niet? Het zou betekenen dat ze standplaats L.A. moet inruilen voor Washington, en ze had zich net zo prettig gesetteld met die knappe vent van haar en haar puberende stiefdochter Bonnie.

Bonnie was in een vorig boek ook al door zo’n hel gegaan (en nee, dat was niet de hel van de puberteit. Een ander soort hel maar misschien lezen er kinderen mee, dus we houden het hier even op).

Prince of darkness

Voor “Tijd om te sterven” heeft Mcfayden weer een nieuwe creep uit zijn koker getrokken, die regeert als een prince of darkness in L.A. en omgeving. Dali heet hij, en hij is vernoemd naar de Spaanse schilder. Hij komt mannen tegemoet die van hun echtgenote af willen, en gezien Mcfadyens stijl is Dali’s manier van dienstverlening op zijn minst ‘onorthodox’ te noemen.

Luguber

Je kunt vraagtekens zetten bij de lawine aan sadisme die Mcfadyen over zijn lezers uitstort. Al die gevoelloosheid, al die beklagenswaardige prooien, die verwrongen psyches en bloedbaden alsof je in een gladiatorenarena staat.

Het is veel, het is vies, maar vaststaat dat deze auteur wel een verhaal kan vertellen. De structuur is goed, die hele aanloop naar Dali’s huidige gekte wordt middels flashbacks vlot uitgewerkt, Smokey is nog altijd mens en geen superwoman. Maar erg subtiel is het allemaal niet. Je moet je maag tectyleren voor een McFadyen en van luguber gegriezel houden.