Henning Mankell – The Man from Beijing

Zweedse superkrimi’s en waarom Mankell toch wel wint van Stieg Larsson.

In The Man from Beijing speelt Wallander niet mee. En dat is maar goed ook, want deze Ystadse droefsnoet raakte echt ver voorbij zijn uiterste houdbaarheidsdatum.

Daar droegen ook de aan hem gewijde tv-series bepaald wel aan bij.

Zowel de Zweedse versie als die Engelse met Brannagh blonken vooral uit in het verbeelden van de absoluut misantropische en deprimerende aspecten van deze held, die toch in de eerste zes of zeven boeken echt wel maakte dat je wèl wilde weten hoe het hem verder verging.

De nieuwste van Mankell begint met grote gruwel, een schitterend ingehouden beschreven massale slachtpartij. En de auteur introduceert dan al snel de Zweedse vrouwelijke rechter die door de confrontatie met deze horreur wordt wakkergeschud uit haar vastgelopen bestaan en carrière.

Wereld- en tijdomspannende speurtocht

Gaandeweg komt ze erachter dat ze zelf betrokken is, en zo springt het verhaal van het 19de eeuwse Amerika naar China en (gezien de huidige woonplaats van de schrijver natuurlijk) Mozambique.

In het intrigerende verhaal zien we een knappere mix van de elementen waarmee Mankell al eerder aan het stoeien was: misdaad op microschaal en op wereldschaal. Knap en met kennis van zaken neergezet.

Vanuit een verontrustend beeld van hoe de wereld misschien ook wel in elkaar zit.

Waarom kunnen die Zweden dat nou wel?

Als Nederlander vraag je je af hoe het komt dat die Zweden schrijvers hebben die in staat zijn wereldhits te maken. Waarom kunnen wij dat niet? Wie wel eens in Zweden geweest is, ziet in dat land en in die mensen nou niet direct een internationalere visie of eruditie. Maar toch slaan zowel Larsson als Mankell genadeloos toe.

Vergelijking

En dat vraagt om vergelijking. Op het eerste gezicht is Larsson een stuk smakelijker. Sexy, intrigerende en hoogst oorspronkelijke hoofdpersoon. Gladde, hightech thrillers met bijna pornografische aspecten en mooi iconisch boeventuig. Misschien omslachtig maar zeker niet saai. Maar ook wel fluffy.

Terwijl Mankell met saaiheid niet de minste moeite heeft. Maar hij hem is die wel diep interessant. Zijn verhalen blijven je een beetje achtervolgen. En gelukkig heeft hij op tijd gekozen voor een minder vermoeide held(in).

En in elk geval leeft hij nog!

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie