Jeugdboek voor alle leeftijden: een obstinaat joch belandt na een zeiltocht in een avontuurlijk koninkrijk vol wild things en gaat gelouterd weer naar huis terug.

Na het terechte monstersucces van Heartbreaking Work of a Staggering Genius, mocht Eggers zich tot de nieuwe elite van jonge Amerikaanse schrijvers rekenen. Zijn gerenommeerde status verzilverde hij onlangs met twee titels die tot het summum van geëngageerde literatuur mogen worden gerekend: What is the What en Zeitoun.

De eerste was het schrijnende verhaal van een Somalische vluchteling in Amerika, de tweede een even schrijnend verhaal van een Syrische moslim die na de orkaan Katrina in de kille handen van Amerikaanse justitie valt.

Hedendaagse bewerking

En nu komt Eggers met een jeugdboek, dat losjes is gebaseerd op het meesterwerk van Maurice Sendak’s Max en de Maximonsters. Eggers schreef mee aan het scenario van de verfilming van dit boek (release: 14 januari), en Sendak bracht Eggers op het idee om een hedendaagse bewerking van zijn klassieker te schrijven.

Modern times

Sendak schreef zijn boek in een tijd (1963) waarin kinderen nog niet gecategoriseerd werden volgens de alfabetsoep van allerlei psychische stoornissen en gezins- en maatschappelijke problemen. Maar we leven in de 21ste eeuw, dus bij de caprices van Eggers’ Max denken we al snel aan een geval van ADHD of ander acroniem.

Daarnaast heeft Max’ oudere zusje Claire sinds kort meer belangstelling voor jongens dan voor haar kleine broertje, moet zijn gescheiden moeder sappelen om de eindjes aan elkaar te knopen, en laat zijn biologische vader het vaak afweten.

De wild, wild things

Als de rumoerige Max er echt een potje van heeft gemaakt, trekt hij zijn wolvenpak aan en gaat de zee op met een zeilboot. Na vele dagen dobberen meert hij aan op een stuk land waar Wild Things rondlopen: een carnavaleske parade met allerlei verschillende reuzenwezens die praten als mensen en overeenkomsten vertonen met hanen, geiten en dergelijke. Ook wordt elke creatie getypeerd door menselijke eigenschappen.

Wormgat

Max wordt hun koning en gedijt prima tussen deze baldadige types. Conform het reglement der moderne sprookje wordt hij na enige tijd gelouterd, en als hij weer naar huis terugkeert heeft de tijd daar stilgestaan. Alsof hij voor zijn avontuur met de Wild Things door een wormgat is geslingerd en als verantwoordelijker jochie is teruggekeerd zonder dat zijn gezin er iets van heeft gemerkt.

Cachet

Max en de Wild Things is als een modernistisch sprookje, waarin de hedendaagse jeugd niet wordt gespaard van hedendaagse maatschappelijke problematiek. Het boek wemelt van de wijze lessen die met ludieke fantasie worden aangekaart, maar dan vervalt Eggers toch in het ouderwetse stramien van de louterende coming-of-age met bijbehorende braafheid.

Dat is voor een jeugdboek oké op een niet-hippe, anachronistische manier, maar Eggers boek mist het wervelend cachet van Sendaks jeugdboek uit 1963. Of hij heeft de tijd niet mee.