Kate Brady – De laatste schreeuw

Prima gedoseerde thriller met een nare creep, zijn onwillige Muse en een charismatische rechercheur.

Beth Danison, alleenstaande moeder en handelaarster in antiek, heeft het soort aanbidder uit je nachtmerrie. Een seriemoordenaar die zijn hele lust en leven laat afhangen van de manieren waarop hij haar kan kwellen. En zijn fantasie in dezen is eindeloos.

Pantser


Daarnaast is de killer ook bekwaam in het ontduiken van de recherche, die hij telkens een stap voor is. En met elke stap komt hij ook dichter bij Beth, die dapper probeert stand te houden totdat ze van narigheid niet meer weet waar ze het zoeken moet.

Gelukkig vindt ze steun bij de brede schouders van voormalig FBI-agent Neil Sheridan, die met ridderlijk geduld door haar pantser van onafhankelijke vrouw weet door te dringen.

Vrouwelijke wreedheid


Klinkt dat damesglossy? Een beetje wel, maar dat staat de kwaliteit van “De laatste schreeuw” niet in de weg. Het is inderdaad een thriller waarmee Brady zich in de karakteristieke categorie van de vrouwelijke suspense-schrijfsters plaatst.

Veel aandacht voor detail, extreem wrede en sadistische scènes (reken maar dat she-writers daar ver in durven gaan) en een hoofdpersonage dat zich bijna op het fatale af als onafhankelijke, moderne vrouw wil manifesteren.

Eindstreep


Brady’s plot is evenwel knap geconstrueerd en erg spannend, waarin ook een naargeestige rol is weggelegd voor antieke poppen.

En de schrijfster brengt het op een manier dat de lezer als vanzelf de rol van detective gaat meespelen, waarbij ze je kleine pleziertjes gunt om de rechercheurs hier en daar de loef af te steken.

Dat werkt spanningverhogend, om de boekpersonages de aanwijzingen te laten ontdekken die je zelf al had gevonden. Temeer daar dit Brady’s debuut is en niets erop wijst dat vaste hoofdpersonages de eindstreep wel móéten halen. Prettig akelig.

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie