In deze politieke thriller wordt het raadsel rondom de mysterieuze dood van paus Johannes Paulus I in 1978 ontvouwd.

Sinds het bonton is om het Vaticaan te betrekken in complotten, is het christelijk bastion in Rome niet meer uit het misdaadgenre weg te denken.

De getergde clerus is in tal van thrillers aangever van zo niet de spil in groezelige politiek en schimmige financiële transacties.

Meer info dan drama

Rocha voegt daar met zijn Laatste Paus een enorme scheut aan toe, al is dit niet eens een dikke thriller. Maar hij verwerkt er wel meer informatie in dan menig auteur in zijn hele oeuvre.

Deze titel behelst meer informatie dan drama, zou je kunnen zeggen. Het is een raadsel – om er nog maar een aan toe te voegen – waarom Rocha van zijn immense, wereld- en decennia omspannende conspiracy niet gewoon een 7-delige cyclus heeft gemaakt.

Suspense

Ofwel: het ontbreekt aan persoonlijk drama in De Laatste Paus. Voor het beetje suspense moet de jonge journaliste Sarah Monteiro zorgen, die niet heel origineel een papier in handen krijgt met geheimzinnige cijfers.

Voor Sarah goed en wel begrijpt wat ze in haar bezit heeft, zijn er al drie moordaanslagen op haar gepleegd en raakt ze verwikkeld in een spiraal van… tja, informatie.

Eindeloos

Haar redder is een al even schimmige persoon die Sarah naar haar vader zal brengen, die tijdelijk zit ondergedoken.

Op haar vlucht krijgt Sarah – en de lezer – pagina na pagina na pagina opgesomd met caprices van de CIA, de Rode Brigades, Italiaanse banken, de vrijmetselaarsloge P2 en nog meer loges; er komt geen einde aan.

‘Oh!’

Dat doet de leesbaarheid van de thriller weinig goed. Sarah heeft als het verschrikte vogeltje weinig meer omhanden dan ‘Oh!’ en ‘Ah!’ te roepen en kogels te ontduiken die vanuit allerlei hoeken op haar worden afgevuurd.

De auteur hinkelt ook heen en weer tussen nu en de jaren 70, waarin niet alleen enkele wapenfeiten van de Rode Brigades worden aangehaald zoals de moord op Aldo Moro, maar ook andere praktijken van alweer andere (a)politiek getinte organisaties en geheime verenigingen.

Way too much

Je zou op basis van De Laatste Paus kunnen concluderen dat de westerse wereld louter bestaat uit geheime diensten met agenten, geestelijken met Januskoppen, foute bankiers en hun medewerkers, extremisten en hun marionetten.

De rest wordt opgevuld door pionnen, koeriers, huurmoordenaars en menselijke schakels die de geld- en machtstromen in ‘goede’ banen moeten leiden. Het is way too much, deze raadsellawine vol complotten en politiek gekonkel en veel, veel uitleggerij.