Een op alle fronten vernieuwende, bizarre, taboedoorbrekende roman met een meesterlijk plot. Van de auteur van Fight Club.

Buster Casey, onder vrienden beter bekend als Rant, is een opmerkelijk kind. Hij houdt er vreemde hobby’s op na, hij besmet een bijna voltallige generatie meisjes met rabiës, hij vindt op een miraculeuze wijze blikken vol met geld, beschikt over een uitzonderlijk goed reukvermogen en overal waar hij komt, lijken mensen op een bizarre manier dood te gaan.

Rant Casey is, zoals in het boek beschreven wordt, ‘het soort misstap die een meisje moet maken zolang ze nog jong genoeg was om ervan te herstellen’.

Herinneringen

Rant blijft bij zijn dorpsgenoten bekend als de jongen die aan oud maandverband en tampons kon ruiken van wie ze geweest waren. Hij wordt herinnerd als de jongen wiens armen altijd onder de beten, bulten, krassen en schrammen zaten omdat hij zich dagelijks liet bijten door schorpioenen, spinnen, coyotes en andere wilde dieren om zichzelf te harden.

Oude schoolgenoten zullen hem vooral herinneren als de jongen die de ‘erectie-opstand’ begon, hiermee beroemd werd en uiteindelijk, toen de halve school rondliep met al dan niet geveinsde erectie, via een achterdeurtje de school verliet. Inclusief diploma en 10.000 dollar.

Maar vooral zullen ze hem herinneren als de jongen die alle kinderen uit het dorp liet kotsen op een Spookhuisfeestje, door ze bij een voelspel in plaats van glibberige macaroni en geoliede druiven echte koeiendarmen en varkensogen in hun handen te duwen.

In feite was het geluid dat al deze kotsende kinderen voortbrachten de aanleiding voor zijn bijnaam – Ranten werd de nieuwe naam voor overgeven én voor Buster Casey, de jongen die dit allemaal veroorzaakt had.

Orale documentaire

Rant is geschreven in de vorm van een verbale documentaire: (jeugd)vrienden, familie, kennissen en vijanden beschrijven het opmerkelijke leven van de protagonist. Alleen Rant zelf komt niet aan het woord; om de doodsimpele reden dat hij dood is.

Stukje bij beetje komt de lezer meer te weten over Buster Casey. In de vorm van herinneringen en subjectieve getuigenissen, ontvouwt zich een bizar verhaal met een meesterlijk plot. Rant is een boek dat waarschijnlijk nog absurder zal overkomen dan hierboven doet geloven.

Wennen

De vertelvorm die Palahniuk hanteert, is in het begin erg wennen. Het leest wat trager, de lezer moet zijn of haar aandacht er goed bijhouden om het te kunnen volgen en door de subjectiviteit van de herinneringen, staan er regelmatig (mooie) tegenstrijdigheden in het boek.

Daarnaast moet de lezer zich een alternatief heden kunnen voorstellen. Het verhaal speelt zich in de jaren negentig en de jaren nul (2000) maar er gebeuren allerlei dingen die in onze wereld niet plaatsvinden. Er wordt met termen gesmeten als boosten, party crashen en daytimers en door de opmerkelijke vertelwijze, kan het soms lang duren voordat men in de gaten heeft wat er met een bepaalde term bedoeld wordt.

Tot slot moet de lezer ook in staat zijn om door plat taalgebruik heen te kunnen lezen. Het taalgebruik lijkt aangepast aan het niveau van de personen die aan het woord zijn, en dat geeft inderdaad een bepaalde sfeer weer. Maar mijns inziens had de vertaler / redacteur best het verschil tussen ‘als’ en ‘dan’ correct mogen gebruiken, dat zou voor een hoop minder ergernis gezorgd hebben.

Briefje

‘Rant’ is een bijzondere roman die op elke pagina weet te choqueren, verbazen of emotioneren. Het boek past in het straatje van de voorgaande boeken van de auteur en kenners zullen de absurditeit waarschijnlijk zeer weten te waarderen.

De nieuwelingen onder ons kunnen het gevoel hebben dat Chuck Palahniuk hier en daar uit de bocht is gevlogen en te ver is doorgeslagen met zijn vreemde fantasieën. Maar mocht je geïnteresseerd zijn geraakt in het boek, zorg dan dat je de auteursnaam op een blaadje schrijft en meeneemt naar de winkel, want die naam is misschien nog wel het lastigste van het boek.