Geen rode draad, geen roman, maar hersenspinsels: ‘een uniek boek’, zo prijkt op de achterflap. ‘Voor mensen met een korte spanningsboog’. Een spannend concept, maar is het bevredigend?

Nee. Bij de eerste pagina’s denk je nog; dit is van zo’n uitzonderlijk laag niveau, dit zal wel een lollige introductie zijn en er komt nog wat. Maar hoe hoopvoller je de bladzijden blijft omslaan, des te dieper je teleurstelling.

Zoals de flaptekst al aankondigt: het boek is echt voor mensen met een korte spanningsboog. Hoe graag je het ook wilt: elke samenhang ontbreekt en een rode draad is er niet in te ontdekken; hooguit die van veel afval.

Oneliners

Het ‘ontroerende levensverhaal in hapklare brokken’ van Hartman bestaat uit geweldige oneliners als ‘Grote nadeel van insecten is dat ze vaak zo slecht luisteren’ (leuk ook dat het lidwoord ontbreekt) en ‘Weet je wat erg is? Als een vrouw je plezierloos pijpt, alsof ze de ramen zeemt’ en wat langere stukjes.

Zo verkondigt hij op iets minder dan een bladzijde dat er een meisje uit de sportschool weg moet omdat ze zo sexy is dat hij het sporten niet volhoudt ‘Dus daar is de deur meisje!’, en legt hij uit dat je je oma weer maagdelijk kan maken door kokend hete melk in haar vagina te gieten en er een ‘vliesje’ op te laten komen. Smaken verschillen, maar bestaat deze smaak wel?

Geen clou

Je blijft maar gissen: waar blijft de clou? Wanneer wordt het grappig? Later besef je dat het een slecht boek is en vraag je je af: Hoe kan dit ooit uitgegeven zijn? Met welk middeltje heeft Hartman de uitgeverij vergiftigd? Een positief punt is dat Hartman zich hiervan bewust lijkt te zijn.

Hij wisselt zijn hersenspinsels af met (door Hartman geschreven) ‘stukjes van zijn redactrice’ die commentaar leveren dat bepaalde stukjes te vrouwonvriendelijk zijn of dat een stukje beter weggelaten kan worden. Hartman schrijft echter dat hij er lekker toch niet naar luistert.

Er staat ook een stukje in waarin de redactrice aangeeft dat ze het leuk vindt dat haar stukjes erin staan en dat hij dit moet toepassen in zijn hele boek. Dat doet hij dan natuurlijk niet. De redactricestukjes lijken te getuigen van enige zelfkennis van Hartman, maar het feit dat hij denkt dat dit grappig is om dit te publiceren bewijst weer het tegendeel.

Spelfouten

Elk hersenspinsel wordt in principe gevolgd door een witregel, ware het niet dat dit niet consequent is doorgevoerd. De verhaaltjes op zich hebben al geen samenhang, maar soms denk je ineens dat je het helemaal niet meer volgt – en dan blijkt er een witregel te ontbreken.

Het is de correctors echter niet kwalijk te nemen dat ze niet altijd even alert konden blijven bij het lezen van dit draakje. Omdat je dit boek vooral niet om de inhoud moet lezen (Waarom wel? Dat is een interessante vraag) vallen spelfouten erg op; vooral deze had er beter niet in kunnen staan: ‘Helaas leven we in een systeem waarbij de meerderheid bepaald welke halve gare er aan de macht komt …’ (blz 80).

Hartman had Maling, de correctors hadden Maling, de recensent ook. Een negatief koopadvies.