Ongenadig portret van Argentijnse society ladies die hun dure levens achter gietijzeren hekken leven. Piñeiro legt ze de Maximale straf op.

Eind jaren negentig was het bijltjesdag in Argentinië. Een ongekende economische crisis maaide met zijn zeis door het land, en voor de banken vormden zich wanhopige rijen met mensen die hoopten hun spaargeld nog op te kunnen nemen.

Claudia Piñeiro geeft met haar roman De weduwen van donderdag weer welke gevolgen de crisis hadden voor de welgestelde dames van de Argentijnse upperclass. De Maxima´s van Buenos Aires.

Makelaar


Ze beschrijft uitvoerig hoe de welgestelde dames wonen. Een van hen is een chique makelaar, zodat we via haar in detail kunnen vernemen hoe exclusief deze vesting is.

Een vesting van airconditioned residences v.v. alle luxe, Bulthaupkeukens, rustige woonerven, kindvriendelijke speelplaatsen, zwembaden in de achtertuin met lommerrijke patio’s – en al dit veilig afgegrendeld en beschermd door een leger van bewakers.

Geldvirus


Maar de bewakers staan machteloos tegen het financiële virus dat door de gietijzeren poorten kruipt.

De echtgenoten van deze Sancerre-slobberende socialites worden meegesleept in de vrije val van de Argentijnse economie.

Het boek begint met de dood van een aantal van deze mannen, en daarna schakelt de schrijfster over op de aanloopperiode.

Trofeebruid


In die aanloopperiode zien we de vrouwen die aan het stereotiepe beeld van trofeebruid voldoen.

Gebruind, altijd op dieet, vaardig met de golfclub, kwistig wapperend met creditcard in dure beautyparlors en modezaken.

Butterfly-effect


Eigenlijk is dat niets nieuws onder de zon, behalve dat de schrijfster hen met bijna satanisch genoegen naar de ondergang lijkt te leiden.

En de vraag is of dat wel zo eerlijk is. De vrouwen staan symbool voor de Argentijnse economische janboel, maar in een janboel is het ‘red uzelve’ een bekend fenomeen.

Anders gezegd: in zo’n beroerd gestructureerd land zal het opzeggen van het golflidmaatschap of het laten staan van dure champagne geen butterfly-effect genereren.

Fragmentarisch


Naast dat de schrijfster genadeloos is voor de Weduwen, is haar stijl ook erg fragmentarisch. Het vertelperspectief wisselt van de ene na de andere dame, wat niet bijdraagt aan stilistische schoonheid of verdieping.

Het is natuurlijk expres dat Piñeiro de fameuze weelderige vertelstijl van Zuid-Amerika niet heeft gehanteerd.

Vlinders

Haar protagonistes verschillen immers in niets van de socialites waar ook ter wereld die gedachteloos hun ziel overboord zetten om als bevoorrechte vlinders rond te dartelen.

De ironie van deze roman is zeker te waarderen, maar de moralistische ondertoon had een onsje minder gemogen.