Anna Gavalda - Helemaal gelukkig word je nooit

Een Parijse architect hervat het contact met een jeugdvriend, met verstrekkende gevolgen voor zijn huidige leven.

Charles Balanda is architect in Parijs. Hij is succesvol in zijn werk en niet echt gelukkig in zijn huwelijk. Dat laatste geeft echter niet zo, want hij is altijd op reis.

Bovendien is hij wel gek op zijn stiefdochter Mathilde. Dan blijkt bij zijn ouders een brief van zijn jeugdvriend Alexis bezorgd te zijn: de moeder van Alexis is overleden.

Moederbeeld

Deze moeder blijkt altijd een bijzondere aantrekkingskracht op Charles te hebben gehad. Haar dood brengt hem dan ook behoorlijk uit evenwicht. Hoewel ze al jaren geen contact meer hebben, zoekt Charles Alexis op.

Dit heeft grote gevolgen, vooral doordat Charles Kate ontmoet, een vrouw die in hetzelfde dorp woont als Alexis. Zij leeft in een vervallen boerderij met de kinderen van haar overleden zus en doet Charles erg denken aan de moeder van Alexis.

Stijl

De stijl van Gavalda is even wennen. Ze maakt het de lezer lastig door weinig informatie te geven over de personages en ook in de tekst weinig naar hen te verwijzen met namen en persoonlijke voornaamwoorden.

Ze wisselt onaangekondigd van perspectief, gebruikt dialogen volledig zonder ‘hij zei’ en ‘zij zei’ en gooit er af en toe ook nog een alwetende verteller in de vorm van een auteur tussendoor. De personages zijn daardoor in het begin lastig uit elkaar te houden en hierdoor is het ook moeilijk om in het verhaal te komen.

Eenmaal gewend aan de rommelige verteltrant krijgt het boek echter vaart en valt op dat de kracht van het boek juist ook in de manier van schrijven zit; de dialogen zijn levensecht en Gavalda laat de aandacht in ieder geval niet verslappen door loze beschrijvingen.

Duister

Het verhaal stelt uiteindelijk niet zo veel voor en blijft hier en daar ook wat te duister. Zo wordt er wel gesuggereerd dat Kate en de moeder van Alexis elkaar gekend hebben, maar verder blijft hun relatie volstrekt onduidelijk.

Ook de mannelijke au pair van Alexis, die in het begin van het boek een heel grote rol lijkt te hebben, komt niet goed uit de verf. Gelukkig blijven er genoeg goed uitgewerkte personages over.

Die personages, de rake verwoordingen en de soms hartverwarmende scènes maken het boek zeker de moeite waard.

Tip de redactie