Met deze derde historische roman over16de-eeuws Italië scoort Dunant een hattrick. In Sacred Hearts laat ze helder kaarslicht over kloosterleven schijnen.

The Birth of Venus en de zo mogelijk nog mooiere opvolger In The Company of the Courtisane waren Dunants historische romans waarin ze het zestiende-eeuwse leven in Venetië beschreef. De Italiaanse grachtenstad verrees middels haar pen als een luisterrijk oord waar religie, vrijzinnigheid, kunst, praal en vooruitgang stuivertje wisselden.

Maar dan niet bekeken vanuit de ogen van de machthebbers; Dunant koos het perspectief van de vrouw. Vrouwen die vanuit de coulissen meekeken en die de schrijfster, zeker in het geval van de Courtisane, het leven van toen veel intuïtiever en vindingrijker kon laten benaderen.

Cru

Met Sacred Hearts versmalt ze die marge nog verder door een klooster als decor te kiezen. Een besloten plek waar het vrouwelijke karakter nog grondiger kan worden uitgediept, om aan deze periode weer een nieuwe dimensie toe te voegen. Dunants heldinnen zijn immer jeugdige, vitale vrouwen, en de keuze om haar protagoniste in een klooster te plaatsen is bijna cru.

Lucratieve aanwinst

Hoofdpersoon in Sacred Hearts is Serafina, en haar artistieke talent is zang. Haar nachtegaalstem en vitaliteit verzwaren tegelijkertijd haar lot. Want haar vader heeft niet genoeg fortuin voor bruidsschatten voor al zijn dochters, en er is geen sprake van dat Serafina met haar liefde, de muziekleraar, kan doorgaan. In die tijd resteerde dan alleen een leven als non.

Daarnaast beschouwt de kloosterleiding de jonge vrouw als een aanwinst voor hun koor. Als de kloosterpoorten piepend openkreunen, zullen ze zich voor altijd achter haar sluiten om dit talent vast te houden en het klooster een meerwaarde te geven (niet in de laatste plaats een garantie voor gulle fondsen). En dat wil Serafina beslist niet.

Mentor

De abdes ziet in dat deze opstandige esprit zich niet snel zal voegen naar de lome regelmaat van een leven als eega van de gekruisigde. Als mentor wijst ze de novice zuster Zuana toe, die indertijd zelf het habijt aanmoest na de dood van haar vader, een arts.

In een andere tijd was Zuana zelf arts geworden, maar zij heeft inmiddels haar leven geaccepteerd en een positie als kloosterarts verworven. Een troostprijs, maar Zuana heeft geleerd dat ze de psychische onrust van de opstandigheid beter op afstand kan houden.

Confronterend

Er ontstaat een verwantschap tussen Zuana en Serafina, een die grote gevolgen zal hebben voor het leven binnen deze afgesloten gemeenschap. Serafina weigert haar geest te laten breken, en daarmee vormt ze een confronterende entiteit te midden van de nonnen die zich in hun lot hebben geschikt. Zonder het te beseffen zaait ze twijfel, jakkert ze jaloezie aan of roept bewondering af met haar onbuigzaamheid.

Dunant betoont zich een grootmeester in de lucide beschrijving van deze broeihaard van vrouwelijk instinct en emotie. Ze roept tot in de finesses een oord op die we zelf nooit zouden kunnen ervaren, en die kunst is zeldzaam.

De drukkende stilte van het klooster en het claustrofobische gevoel, het venijn en de tragiek, de wijsheid en de oprechte vreugde van hen die in dit besloten decor een volmaakte eenheid van lichaam en geest bereiken.

Met fijngeslepen proza combineert Dunant affectie voor hun zengevoel met compassie voor de meisjes die zich te buiten gaan aan zelfkastijding om zich met hun lot te vereenzelvigen.
Sacred Hearts is een rijk portret van de vrouw in al haar facetten.