Davide Longo – Een ochtend in Irgalem

AMSTERDAM - In 1937 moet legeradvocaat Pietro Bailo naar Afrika om te pleiten voor een man die iedereen het liefste dood ziet.

De legeradvocaat Pietro Bailo lijkt net de liefde gevonden te hebben in zijn woonplaats Turijn, als hij door een voor hem onbekende commandant naar Afrika wordt gestuurd om het daar op te nemen voor de moordlustige sergeant Prochet.

Al voordat het proces is begonnen, merkt Pietro dat niemand hem graag in leven wil houden. Pietro probeert erachter te komen wat Prochet heeft gedaan, maar de slechte medewerking van de sergeant en het feit dat niemand uit zijn peloton nog in leven is, maakt de zaak onuitvoerbaar.

Het is de jonge advocaat een raadsel waarom hij naar het verre Afrika is gestuurd – ver buiten bereik van zijn liefje.

Hart der Duisternis

In de verte doet het verhaal van Prochet een beetje denken aan de gecorrumpeerde kapitein Kurz uit Hart der Duisternis van Joseph Conrad.

Sergeant Prochet blijkt een man te zijn die moordde alsof het hem niets deed en tegelijkertijd werd aanbeden door de lokale bevolking alsof hij een opperwezen was.

Hoewel het lijkt alsof Prochet ongeschonden uit de oorlog is gekomen, wordt naarmate het verhaal vordert duidelijk dat ook hij getekend is door wat hij heeft gezien en gedaan.

Niet spannend

Hoewel dit een vergelijking is waar Longo zeker eer mee zou kunnen behalen, doet het Een ochtend in Irgalem zeker te veel eer aan. De personages worden niet goed uitgewerkt, het verhaal sluimert een beetje voort en het wordt nergens echt spannend.

Je voelt je niet betrokken bij de hoofdpersoon en de vergelijkingen die Longo maakt slaan soms de plank volledig mis maar zijn meestal gewoonweg niet overtuigend genoeg.

Filmmaker

Het is te merken dat de auteur gewend is met een camera te werken. Longo, die al meerdere korte films, documentaires en reportages op zijn naam heeft staan, maakt veelvuldig gebruik van minieme beelden die in een goede film niet zouden misstaan, maar in een boek niet thuishoren.

Zo wordt er bijna op elke pagina beschreven hoe de protagonist een sigaret rolt en oprookt. In een film kan een dergelijke handeling samenvallen met andere beelden, maar in een boek is het een steeds hoger wordende drempel die elke weer genomen moet worden.

Plankvulling

Ondanks dat het boek door enkele andere media goed is ontvangen, kon ik er niet warm of koud van worden. Het verhaal mist net dat beetje extra waardoor je gegrepen wordt door de activiteiten van de jonge advocaat en het soldatenleven in Afrika.

Het boek verdwijnt voorlopig op de boekenplank en zal daar waarschijnlijk niet snel weer vandaan gehaald worden.

Tip de redactie