IJselijke thriller over een seriemoordenaar in Canada, en een small town rechercheur die opeens een zaak van jewelste in haar schoot geworpen krijgt.

Met Silence of the Lambs werd in het thrillergenre een luik opengezet naar de griezelseriemoordenaar. Wat zijn er door de jaren heen al veel de revue gepasseerd.

En wat een prestatie dat Wolfe er in dat overvolle gebied eentje heeft weten te scheppen die je als vanouds de rillingen over je rug kan laten lopen.

Modus operandi

Het is een gemankeerd tiep dat zijn lijken op een bepaalde manier positioneert. Klinkt niet origineel, maar dat is het wel degelijk. De recherche krijgt door die modus operandi door dat er een serial aan het werk is.

Meer mag er beslist niet verklapt worden van dit spannende boek, waarin de recherche telkens tegen een nieuwe tunnel aanloopt en weer opnieuw in de duisternis staart.

Briljant

Met rechercheur Hazel Micallef hebben we een erg fijne te pakken. Eentje die in de richting komt van Jane Tennison. Gedreven, gescheiden, af en toe een slok te veel; een die soms menselijke fouten maakt en soms briljante invallen heeft.

En ze heeft erge last van haar rug. Haar parmantige moeder woont bij haar in huis, en die vrouw is enig. Het zijn in elk geval beiden volkomen geloofwaardige personages, evenals de overige rechercheurs uit Hazels team.

Gewetensstudie

Wolfe bereikt het niveau van de literaire thriller door er een prachtige studie doorheen te vlechten van het menselijk geweten. In hoeverre kan iemand het motief opvoeren dat misdaad een hoger doel dient, zelfs als die misdaden gruwelijk zijn.

Wie zijn eigen geweten op die manier weet te masseren, is tot afgrijselijke dingen in staat zonder met de ogen te knipperen. Fundamentalisme in optima forma. De actuele problematiek hierover ten spijt, het is een stuk lekkerder lezen dan over iemand die gewoon rechttoe rechtaan geschift is.

Typhoon

Het is geen jacht in de zin dat de recherche vezels verzamelt en erop los gokt en gist om hun moordenaar te vinden. Wolfe hanteert het dubbele perspectief waarbij de lezer tegelijkertijd de moordenaar kan volgen.

Zo biedt de auteur een kijkje in de schedelpan van die ogenschijnlijk onopvallende buurman, die uiterlijk niets verraadt van die verwoestende tyfoon die in zijn brein tekeergaat. Het volgen van zijn proces met die gewetensmassage is zowel onheilspellend als onweerstaanbaar, en zeer zeker literair te noemen.

En dan dit nog: Inger Ash Wolfe is het pseudoniem van een Noord-Amerikaanse, waarschijnlijk Canadese auteur wiens naam onbekend is. Mijn gok is Bookerprize-winnares Margaret Atwood.