Het 12-jarige nichtje van de Amerikaanse president wordt ontvoerd. Alle veiligheidsdiensten zijn in rep en roer, evenals het vaste Baldacci-duo Sean King en Michelle Maxwell.

Baldacci zet met zijn meest recente thriller zoals gewoonlijk hoog in.

Zijn breed uitwaaierende plots kennen vele subplots, locaties, en personages van doorsnee Amerikaanse onderdaan tot en met de hoogst geplaatste functionaris op 1600 Pennsylvania Avenue en alles daartussen.

Contraproductief

Met de ontvoering van een meisje dat zo dicht bij de machtigste man ter wereld staat, zou je verwachten dat het misdrijf in mum van tijd kan worden opgelost. Maar in Familieverraad blijkt het tegendeel het geval.

De werkwijze van de veiligheidsdiensten blijkt erg contraproductief omdat zij een heel ander belang dienen: het waarborgen van de veiligheid van hun president. En die van zijn vrouw.

First Lady

De First Lady speelt een sleutelrol in dit verhaal. Ze is een oude bekende van Sean King, en schakelt hem en zijn compagnon Michelle in om haast te maken met het opsporen van de 12-jarige Willa. Dat blijkt geen eenvoudige zaak.

De genoemde veiligheidsdiensten vertragen als stopverf, en degene die achter de ontvoering zit wordt gedreven door extreme motieven met een extreme oorzaak.

Batman

Baldacci maakt er veel werk van om deze motieven zo gedoseerd mogelijk over de thriller uit te smeren. Dat een ontknoping als onderdeel van een finale lang op zich laat wachten, is uiteraard volgens de regels van het genre.

Maar dat maakt de ontvoerder wel tot een dermate raadselachtige bink met zoveel onverwachte foefjes om zijn personage in het verhaal te houden, dat hij op een bepaald moment aan geloofwaardigheid inboet. Baldacci schildert hem eerder af als een tegenstander voor Batman.

Waterlanders

Daarnaast verweeft de auteur er voor Michelle een subplot in die niets met de zaak te maken heeft, maar bedoeld is om het boek meer dramatische lading te geven.

Drama in deze context is niet Baldacci’s forte. Het moet ons vooral beroeren vanwege de Nigara Waterfalls aan tranen die bij Michelle vloeien, de psychologische onderbouwing is drijfzand. Dat maakt deze zijlijn niet storend maar wel overbodig.

Hoge hoed

Het boek blijft niettemin overeind door Baldacci’s vermogen om kundig en vaardig een complex geconstrueerd verhaal af te leveren zonder loshangende draadjes aan het eind.

En daar Baldacci altijd wel een paar konijnen in zijn hoge hoed houdt die hij er op het juiste moment weet uit te halen, valt ook dit boek zeker weer in de categorie onderhoudend.