Deels autobiografische roman waarin wordt teruggeblikt op de tijd dat Jonkman op balletacademie zat.

Elien is documentairemaakster en zat een aantal jaar op de balletacademie. Ze wil nog een keer met haar oud-klasgenoten herinneringen ophalen, een documentaire maken over hun schooltijd, en het verleden dan achter zich laten. I

n het weekend waarin Elien haar klasgenoten filmt bij haar thuis, blijkt hoeveel invloed de balletopleiding nog steeds op hun leven heeft.

Bovendien concentreren de verhalen zich naarmate het boek vordert steeds meer rond Abel, de klasgenoot die zelfmoord pleegde. Alle dramatische ingrediënten voor een goede roman zijn dan ook aanwezig.

De tijdsspanne van het weekend is bovendien goed gekozen. Door telkens naar het heden terug te keren krijgt het boek een ruggengraat.

Overdaad personages

Er zijn misschien iets te veel verschillende verhalen in Vederlicht, waardoor eigenlijk geen enkel verhaal genoeg ruimte krijgt. Abel wordt telkens met veel mysterie omgeven, maar de belofte die dat inhoudt wordt uiteindelijk niet ingelost.

Ook zijn verhaal gaat immers niet diep genoeg om het middelpunt te zijn van het boek. Doordat lange tijd echter gesuggereerd wordt dat dit het verhaal is waar het allemaal om draait, is het einde enigszins teleurstellend.

Ook de verhalen van de andere klasgenoten blijven op een bepaalde manier oppervlakkig, waardoor het soms zelfs moeilijk is om de verschillende personages uit elkaar te houden.

Dagboekfragmenten


De verschillende verhalen zijn ook nog eens in verschillende stijlen opgetekend. Verhalen van de klasgenoten zijn opgetekend in ik-perspectief, ze doen op dat moment voor de camera van Elien hun verhaal. Deze verhalen worden afgewisseld door bespiegelingen van Elien zelf, en haar dagboekfragmenten.

Deze grote verscheidenheid aan perspectieven en stijlen vergroot de verwarring af en toe, maar laat gelukkig ook bij vlagen zien dat Jonkman echt wel kan schrijven.

Vooral uit de dagboekfragmenten blijkt dat ze goed in staat is om zich in te leven in een personage, en dat ze een heel geloofwaardige toon kan vinden die precies bij een personage past.

Ruis

De ambitie die uit de roman spreekt is te prijzen, maar onnodig voor dit boek. Het boek verkrijgt zijn aantrekkingskracht uit de inkijk die geboden wordt op de balletacademie, en het deels autobiografische karakter daarvan.

Die inkijk is hoe dan ook erg indrukwekkend en was waarschijnlijk ook indrukwekkend genoeg geweest voor een mooie roman wanneer hij niet omgeven werd door de ruis van andere verhalen.