ANTWERPEN - De Nederlandse journaliste Joanie de Rijke beschrijft in een boek uitvoerig hoe ze in november is verkracht en ontvoerd door de Taliban.

De 43-jarige journaliste, met lang blond haar en staalblauwe ogen, was in Afghanistan voor het Vlaamse mannenblad P-magazine. Uiteindelijk kwam ze vrij, toen de uitgever en de hoofdredactie 100.000 euro losgeld betaalden.

Tijdens haar zes dagen durende ontvoering vreesde de vrouw dat de Taliban haar zouden onthoofden.

''Ik zie mijn afgehakte hoofd op de grond liggen, mijn mond halfopen, als in een laatste schreeuw van afschuw'', zo beschrijft ze haar gedachten in een voorpublicatie in P-magazine, dat dinsdag is uitgekomen.

Liedjes

De Rijke probeerde de spanning te breken door liedjes te zingen: 'Zeg ken jij de mosselman, hij komt uit Scheveningen' en 'Een twee drie vier vijf zes zeven, waar is Berend Botje gebleven?' De ontvoerders proberen zowaar mee te zingen, maar proberen haar ook uit te horen over het aantal Nederlandse militairen in Uruzgan.

''Ik steek mijn vingers meer dan tien keer in de lucht. Ghanzi en de anderen tellen aandachtig, maar de commandant schudt zijn hoofd, als teken dat het niet klopt.''

Verkrachting

Op een koude nacht op een bergtop slaapt de groep dicht bij elkaar. ''Plots is zijn hand daar. Op mijn heup. Ik verstijf. Zijn hand glijdt langs mijn buik, hij knijpt hard en ongeduldig in mijn huid'', zo beschrijft ze de aanzet voor verkrachting.

Joanie kreeg goed te eten en bouwde contact op met de bebaarde mannen. ''Het was een vreselijke ervaring, maar toch heb ik die week ook de menselijke kant van mijn ontvoerders gezien'', zei ze dinsdag in Vlaamse media.

Na de betaling van het losgeld en haar terugkeer belt haar verkrachter en ontvoerder nog enkele malen om te informeren hoe het met haar gaat.

Goede therapie

Het schrijven van het boek bleek een goede therapie. ''Ik huil nog af en toe, ik ben ook wel eens bang of kwaad, maar verder leef en werk ik weer zoals vroeger.''

De journaliste zegt dat ze dankzij het losgeld van haar collega's nog leeft. ''De Nederlandse overheid wil niet onderhandelen met terroristen en de Belgische overheid heeft helemaal niets voor mij gedaan''.

Ze pleit voor een fonds dat journalisten in gevaarlijke omstandigheden ondersteunt.