Een jonge Mexicaanse vrouw gaat een paar jaar in Berlijn wonen, en beschrijft de stad na de Wende.

De hoofdpersoon, Tatiana, is naar de andere kant van de aarde gevlogen om te ontsnappen aan de druk van haar Mexicaanse familie. In Berlijn, waar ze één keer eerder was geweest, zoekt ze haar toevlucht. Na een tijd van indrukken opdoen komt de financiële nood aan de man. Ze zoekt werk, en krijgt een baantje bij een ooit zeer gevierde historicus, Weiss, wiens ingesproken bandjes ze moet uittypen.

De wolkenman

Van Weiss’ eloquente verhandelingen over de stad steekt ze veel op. Als de in zichzelf gekeerde Weiss haar steeds meer gaat waarderen, stuurt hij haar op pad om enkele interviews voor hem af te nemen.

Tijdens een van die interviews maakt ze kennis met Jonas, een amateur-meteoroloog die als jongen de wolken heeft leren lezen.

Zintuiglijk

Tatiana beperkt haar contacten tot deze twee mensen. Het is duidelijk dat ze de eenzaamheid verkiest nadat ze in haar Mexicaanse thuiscultuur altijd zo boven op en tussen de mensen ingeklemd heeft moeten zitten.

En ze houdt van wandelen. Hiermee creëert Aradjis een vertelperspectief van een jonge vrouw die veel observeert, en dan met name een die voornamelijk zintuiglijk te werk gaat.

Latino-signatuur

Die zintuiglijke gewaarwording tijdens de omzwervingen door Berlijn, komt in eerste instantie merkwaardig over. Pas als Aradjis ook anekdotes en verhalen over haar thuisland Mexico opschrijft, wordt duidelijk waarom Tatiana’s observaties zo anders zijn.

De karakteristieke Zuid-Amerikaanse verteltrant heeft ze gebruikt voor het portretteren van een zeer Europese stad met een net zo Europese geschiedenis, en daarmee wordt de discrepantie van haar signatuur opeens glashelder geopenbaard.

Hitler

Ze heeft er zelfs Marqueske magisch realistische elementen aan toegevoegd, door bijvoorbeeld een bijna honderdjarige vrouw in de Berlijnse metro aan te zien voor Hitler. De nuchtere wetenschapper Weiss verklaart dit door te vertellen dat de geest van Hitler in heel Berlijn rondwaart.

Maar Tatiana houdt voet bij stuk dat die oude vrouw Hitler zelf was, omringd door oude getrouwen in grijze, lange jassen die zich als een beschermend cordon om hem heen hadden opgesteld.

Tastbaar

Die zintuiglijke signatuur indachtig wordt er ook niet gewerkt naar een duistere finale, maar leunt het schimmige spook van de historie al vanaf het begin van haar verhaal mee over haar schouder.

En dat spook krijgt een dreigend karakter als Tatiana, die na zo lange tijd in Berlijn onder invloed raakt van de westerse stijl, dieper ingaat op de tastbare geschiedenis. Het is een ontwikkeling die haar incasseringsvermogen bijna te boven zal gaan, en waarvan ze de lezer overtuigend deelgenoot weet te maken. Zeer de moeite waard.

4 sterren