Daniel Kehlmann – Roem

Indrukwekkende bundel met korte verhalen over mensen die zichzelf hebben verloren of willen verliezen.

In Roem onderzoekt Kehlmann (1975) op welke manieren een mens zichzelf kan kwijtraken, opzettelijk of per ongeluk. Het zijn op zichzelf staande verhalen, maar personages uit het ene verhaal duiken zijdelings op in andere verhalen.

In die parallelle belevingswerelden blijft het thema gelijk, waarmee Kehlmann de suggestie wekt dat er maar nauwelijks mensen te vinden zijn die oprecht naar zichzelf leven.

Imitators

Zo is er die man wiens grijze leven opeens wordt opgeschrikt doordat hij via zijn mobiel wordt gebeld door allerlei mensen die naar ene Ralf vragen.

Zo te horen heeft die Ralf een opwindend leven, en uiteindelijk neemt hij diens identiteit aan. Hoe het die Ralf zelf vergaat, die een bekende filmster is, staat weer in een ander verhaal.

Een die raadselachtig blijft omdat er zoveel imitators in voorkomen, dat het niet zeker is of die mobielman Ralfs identiteit heeft overgenomen, of een ander die hunkerde naar een leven in de schijnwerpers.

Parallellen

Er is een aangrijpend verhaal van een man met twee parallelle levens vanwege twee parallelle liefdes, en een geestelijke die twijfelt over het doel van zijn bestaan en suïcidaal wordt.

Zijn geschreven werk duikt weer ergens op in een ander verhaal. In dat van een verwarde man die een leven op internet leidt en werkzaam is voor die man met die parallelle liefdes, in wiens intrigenetwerk hij onwillekeurig belandt met rampzalige gevolgen.

Vervangers

De vrouw die zwaar wordt getroffen door Kehlmanns goochelarij is een Europese schrijfster die in een niet nader benoemd land (waarschijnlijk Noord-Korea) wordt achtergelaten tijdens een journalistenreis.

Gestript van alle zekerheden en volkomen hulpeloos moet zij deze nachtmerrie op eigen kracht zien te overleven. Later zal haar naam opduiken in het verhaal van de journalist wiens plek zij op deze reis had ingenomen.

Oprechtheid

Sommige personages in Roem kiezen voor een schaduwleven, anderen belanden er onwillekeurig in, proberen zichzelf te overstijgen waardoor ze in de penarie komen, maar in Roem is niemand echt trouw aan zichzelf.

Hetgeen tot de conclusie kan leiden dat oprechtheid maar een vaag begrip is. In een sociale omgeving moet je vrijwel altijd de schijn ophouden: omdat het van je wordt verwacht, uit schaamte, uit gewoonte, uit verveling; de redenen zijn talrijk en, zoals beschreven door Kehlmann, volkomen menselijk.

Het maakt Roem tot een duizelingwekkend maar ook intrigerend boek, en niet in de laatste plaats omdat het zo fraai geschreven is.

Van Kehlmanns vorige boek, Het Meten van de Wereld, werden in Duitsland meer dan anderhalf miljoen exemplaren verkocht. Het werd tijd dat ook wij dit uitzonderlijke talent gingen ontdekken.

Vier sterren

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie