Diederik Samwel - Suriname in het hart

Hoewel de roots van Diederik Samwel niet in Suriname liggen, heeft hij toch een warme band opgebouwd met het land. Vanaf 1998 heeft hij met zijn gezin een aantal periodes in Suriname gewoond en in dit boek vertelt hij over zijn ervaringen.

Samwel behandelt drie hoofdthema’s: de Surinaamse verkiezingen, het proces van Desi Bouterse en voetbal. Op de achtergrond beschrijft hij Suriname aan de hand van (basis)scholen, parbobier, de economische situatie en zijn werk voor de krant Times of Suriname.

Omdat Suriname vaak op een negatieve manier in het nieuws komt, is het verfrissend om eens een keer een ander geluid te horen. Suriname herbergt namelijk meer dan alleen bolletjesslikkers.

Journalist in hart en nieren

Je merkt direct dat er een journalist aan het woord is; zijn formuleringen zouden niet misstaan in een krantenartikel. Alleen gaat het hier om een wel heel groot artikel en dat zorgt soms voor een staccato leesritme.

Een ander journalistiek trekje dat in het boek naar voren komt is zijn neutrale houding tegenover veel zaken. Hoewel objectiviteit (uiteraard) een onontbeerlijke journalistieke karaktertrek is, mag je bij het schrijven van memoires best af en toe een eigen mening laten doorschemeren.

Ik heb het idee dat hij soms iets te voorzichtig is geweest in zijn formuleringen. Ik begrijp dat hij niemand voor het hoofd wil stoten, maar het verhaal blijft hierdoor soms wat aan de oppervlakte zweven. Maar ik wil direct toegeven dat ik mij aan deze oppervlakte niet verveeld heb.

Engelengeduld

Hoe ziet het dagelijks leven van een Nederlander of 'bakra' er uit in Suriname? Ten eerste wordt de fiets gebruikt, ook al is het tropisch warm, ten tweede wordt er altijd en overal gegeten, ten derde moet over engelengeduld beschikken om het trage tempo aan te kunnen en tot slot moet je duidelijk maken dat je als man met één vrouw echt geen sukkeltje bent.

Wat ook erg mooi is om te lezen, zijn de afspraken die Samwel heeft van politici of andere hooggeplaatste Surinamers. Zo kan het zomaar gebeuren dat je met de rechter-commissaris van het Bouterseproces, die niet met de pers mag praten, toch twee uur lang gezellig ‘off-the-record’ een interview hebt.

Na het lezen van dit boek zou je bijna zelf je koffers pakken om naar Suriname af te reizen. Zijn fascinatie voor het land werkt aanstekelijk.

3 sterren


 

Tip de redactie