Deze muziekrecensent en journalist is al het vrouwonvriendelijke gerap beu. En aan goedkope seks moet een einde komen; seks is meer dan een afhaalmaaltijd, seks is meer dan een ‘McSex’.

Als muziekrecensent voor verschillende bladen en kranten begon Myrthe Hilkens al te zuchten wanneer ze een cd van een rapper moest beluisteren. Ondanks haar zelfverklaarde liefde voor rap is ze al het gescheld en vrouwonvriendelijk gerap zat: ‘Ik ben officieel pimp-en-hoe-moe’.

Kan het ietsje minder?

Dit was voor haar de aanleiding om onderzoek te doen naar gedachtes over seks in verschillende lagen van de samenleving. Ze schetst hoe het denken en praten over seks in de afgelopen vijftig jaar in de maatschappij is veranderd. Hoe het vroeger was? Ja, toen was het allemaal veel preutser. De seksuele revolutie heeft veel positieve effecten gehad, seks is voor vrouwen bespreekbaar geworden.

Nu zijn we echter doorgeslagen, aldus Hilkens. Seks is té bespreekbaar en té goedkoop geworden. Seks is nu als een afhaalmaaltijd, lekker makkelijk, altijd beschikbaar en je hoeft er niet veel moeite voor te doen. Vandaar de term ‘McSex’.

Slechts een opwarming

Tussen een aantal persoonlijke anekdotes van verschillende (anonieme) vrouwen door schetst Hilkens een uitgebreid beeld van de ontwikkelingen op maatschappelijk niveau. Alle belangrijke momenten in de geschiedenis haalt ze kort aan: hoe eind jaren ’60 de eerste naakte vrouw op tv kwam, de verandering van de echtscheidingswet in 1971 en natuurlijk laat ze de première van de film Deep Throat niet onbesproken.

In een razendsnel tempo zoeft Hilkens door de geschiedenis. Erg lang staat ze er niet bij stil – alles lijkt maar een opwarmertje te zijn. Het eerste deel van het boek is slechts een inleiding voor de discussie die Hilkens op gang wil brengen. Halverwege het boek begint het pas echt smeuïg te worden. Dan gaat Hilkens zelf in de schijnwerpers staan en vertelt welke ‘anti-goedkope seks’-acties ze heeft ondernomen.

En… actie!

Een boek over seks in de maatschappij is natuurlijk niet compleet zonder de zowat standaard klacht over hedendaagse muziekvideo’s die op de muziekzenders te zien zijn. Deze klacht ontbreekt ook in ‘McSex’ niet. Dat deze video’s te veel blote vrouwen bevatten is algemeen bekend. Maar dat Hilkens hiertegen zelf actief protest voert was voor mij nieuw. In samenwerking met andere vrouwen stelde ze een manifest op dat het portretteren van vrouwen als seksobjecten in de media tegen wil gaan. Ook is ze in verschillende media actief aan het debatteren over hoe de media bijdraagt aan het goedkope imago van de vrouw.

Overdosis

Hilkens laat zien dat ze uitgebreid onderzoek heeft gedaan naar het onderwerp. Gaandeweg haalt ze vele studies aan over het effect van seksueel provocerende beelden op jongeren. Je krijgt het idee dat het zeer slecht gesteld is met de jeugd. Ook krijg ik af en toe een overdosis van alle schokkende verhalen. Natuurlijk is dit een teken dat het boek je grijpt en je met je neus op de feiten drukt. Hilkens zegt het zoals het is, zonder mooie praatjes. Dat je het boek toch af en toe even weglegt om op adem te komen zal ze vast niet erg vinden.

3 Sterren

Uitgeverij L.J. Veen, 2008.