AMSTERDAM - We kunnen wel stellen dat de boeken van Kluun het goed gedaan hebben in Nederland. Van de eerste twee boeken gingen er meer dan een miljoen over de toonbank, en zelfs het buitenland toonde interesse.

Dus een verzameling van columns en andere geschreven teksten, kon dan ook niet uitblijven. Is dit de volgende bestseller?

Toegegeven, er zitten af en toe leuke columns bij. Bijvoorbeeld de column waarin hij wraak neemt op de Barceloneze bevolking door ze op een gehuurde fiets van de sokken te rijden. Zij doen dit toch ook altijd bij ons in Amsterdam?

Ook de columns waarin hij zichzelf op de hak neemt zijn goed verteerbaar. Zelfspot siert de mens. Maar, de columns waarin hij zich waagt aan wereldse problematiek, zoals de columns over vrede/liefde op aarde en over 'global warming', hangen van clichés aan elkaar. Clichés die hij niet vanuit een nieuw perspectief weet te belichten.

Als hij dan ook nog eens zijn stokpaardje 'de verschillen tussen mannen en vrouwen' van stal haalt is mijn irritatiegrens bereikt. Bedenk eens iets nieuws, man!

Levensstijl

De columns waarin Kluun vertelt over zijn milieuonvriendelijke auto, zijn elektrische apparatuur, zijn grote huis in Amsterdam-Zuid en zijn vakanties naar Ibiza worden gebracht op de eerder genoemde 'zelfspotmanier'. Alleen is zijn spot hier niet grappig omdat hij ondanks zijn zelfspot gewoon doorgaat met zijn luxeleventje. Hij lijkt het dus niet helemaal te menen...

Weinig zeggen

Kluun heeft niet de vaardigheid om met weinig woorden veel te zeggen, een eigenschap waaraan je kwaliteitschrijvers herkent. Het valt vooral bij de clichématige stukken op dat Kluun niet goed schrijft, maar, 'wel aardig'.

Hier valt tegenin te brengen dat Kluun zelf in ieder geval niet pretendeert een kwaliteitsschrijver te zijn. Dat scheelt dan weer.

Losse observatie

Het is een beetje vreemd dat Kluun naar zichzelf verwijst met zijn koosnaam (Kluun). 'Zondagavond is chineesavond in huize Kluun', 'Zo kwam ik eens met de hele Kluun-familie terug uit Egypte...', 'Zelfs het babyzitje van het verse Kluuntje...' en ga zo maar door. Het is vast grappig bedoeld maar het komt nogal zelfverheerlijkend over.

Spreektaal

Het boek is erg leesbaar omdat zijn manier van schrijven erg op spreektaal lijkt. Dit maakt het gemakkelijk te lezen. Als je niet veel leest, kan ik me voorstellen dat je naar het boek Klunen grijpt in de winkel.

Is het niet vanwege de kanariegele kleur die op je netvlies wordt gebrand bij binnenkomst, dan is het wel door de makkelijk weg te happen schrijfstijl. Wil je echter iets origineels en bijzonders lezen, dan zou ik vooral de gele stapels vermijden.