Deze thriller biedt goede ingrediënten voor een debuut, maar bij de uitwekring laat de schrijfster enkele steken vallen.

Op zoek naar meer

Als je van een thriller niet meer verwacht dan dat wat je in een goede aflevering van een detective als, pak 'm beet, Midsomer Murders krijgt voorgeschoteld, zal Vleugels van angst je niet teleurstellen.

Ook fanaten van bloederige plaatsen delict zitten gebakken: de ingewanden liggen door de kamer. Maar wat als je op zoek bent naar meer?

Wie heeft het gedaan?

Eerst het verhaal: Inspecteur van politie Weathers en forensisch psychiater Denison onderzoeken de gruwelijke moord op een studente aan de universiteit van Cambridge. Volgens Weathers is er een seriemoordenaar actief, maar zijn superieuren willen daar niets van horen en dwarsbomen zijn onderzoek.

Dat onderzoek concentreert zich vooral op het groepje vrienden van het slachtoffer. Motieven voor moord te over in het studentenleven van Cambridge: alcohol, seks, nog meer alcohol, ouders die barsten van het geld, ouders zonder geld.

Studente Olivia, die samen met haar vriend Nick bij het lichaam van het laatste slachtoffer is aangetroffen, staat onder behandeling van Denison, die er door met Olivia te praten probeert achter te komen wie de moordenaar is. En, toegegeven, dit blijft tot op het laatste moment spannend.

Lekker vies

Ruth Newman laat met dit debuut zien dat ze in staat is tot een knap staaltje thrillerschrijven. Vooral de beschrijvingen van de plaatsen delict en van wat zich daar heeft afgespeeld zijn verrukkelijk afgrijselijk.

De buddy-relatie tussen de inspecteur en de forensisch psychiater is natuurlijk geen origineel gegeven, en ook de verveelde rijkeluiskinderen hebben we al eens eerder gezien, net als de politieman die wordt gedwarsboomd door zijn superieuren, maar dat zij haar vergeven.

Natte bladeren

Wat niet goed te praten is, is dat de personages zo vlak blijven. Aan de ene kant zorgt de wat koele en afstandelijke toon ervoor dat bijna iedereen op een bepaald moment in het boek verdacht is.

Maar aan de andere kant krijg je te weinig details om je met iemand te identificeren en daardoor kan het je niet zoveel schelen wie de dader is en wie er het loodje legt. Zonde! Zeker als er 'psychologische thriller'op het omslag staat.

Lettertypen

Newman houdt het verhaal interessant door heen en weer te springen in de tijd. Ze heeft gekozen om dit zichtbaar te maken door middel van het gebruik van verschillende lettertypen, naar mijn idee onnodig.

Verder moet je bij zinnen als 'Paula keek hem aan met ogen die de kleur hadden van natte bladeren' maar gewoon niet te lang stilstaan, net als wanneer er weer een vrouwelijk personage geïntroduceerd wordt met de mededeling dat haar spijkerbroek haar figuur goed doet uitkomen.

Kortom, Newman heeft prima ingrediënten uitgezocht voor haar debuut, maar de uitwerking laat hier en daar te wensen over.

Uitgeverij: Sijthoff