Naar eigen zeggen wil Roche de discussie losmaken of het ook echt nodig is dat vrouwen beantwoorden aan het überideaalbeeld van grote borsten, nooit ongesteld, kaalgeschoren, etc. Een loffelijk streven, maar...mag het ietsje minder svp?

Het boek Vochtige streken van Charlotte Roche heeft in de media enorm veel aandacht gekregen. In Duitsland gingen er meer dan een miljoen exemplaren over de toonbank en is het boek een enorme hype.

Wekenlang is er over niets anders gesproken dan over het schokkende verhaal van de achttienjarige Helen Memel, geschreven door een soort Duits equivalent van Sophie Hilbrand. Sinds kort is het boek in het Nederlands vertaald en lijkt het ook hier een succes te worden.

Aambeien, seks en gescheiden ouders

Het verhaal gaat over de achttienjarige Helen Memel, die een enorme anale ontsteking overhoudt aan een haastige intieme scheerbeurt. Ze belandt in het ziekenhuis en is vastberaden haar gescheiden ouders weer bij elkaar te brengen aan haar ziekbed.

Tijdens de uren dat ze alleen in haar kamer is, deelt ze de meest bizarre informatie met de lezer. Ze heeft het onder andere over succesvolle anale seks, het ruilen van gebruikte tampons met haar beste vriendin, het eten van haar eigen opgedroogde smegma en haar fascinatie voor het uitknijpen van meeëters. De meest uiteenlopende onderwerpen komen voorbij en een groot aantal taboes wordt besproken.

Porno of literatuur?

Vanaf pagina een weet Roche elke nieuwsgierige lezer aan zich te binden. Ze opent het boek op een bijzonder gewaagde en bizarre manier: 'Zolang ik kan denken heb ik aambeien. Jarenlang heb ik gedacht dat ik het niemand kon vertellen. Omdat aambeien alleen maar bij opa's voorkomen. Ik vond het nooit iets voor meisjes.'

Met een dergelijk begin kan het een lezer zich toch alleen maar afvragen waar dit in godsnaam naartoe gaat? Ze vervolgt haar verhaal door middel van korte, bondige zinnen die nergens een woord te veel bevatten. De woordkeus van Roche is op sommige momenten ronduit hilarisch. Zinnen als 'Die toestand met die anale incontinentie baart me zorgen.' en 'Alleen al vanwege de belangrijke kutjesflora.' vormen zeker geen uitzondering.

Hoewel dit soort snelle zinnen goed aansluiten bij het onderwerp en het karakter van hoofdpersonage Helen extra benadrukken, krijgt het boek hierdoor wel een wat goedkope stijl. De vraag of het literatuur is, of toch gewoon ordinaire porno is niet voor niets al meerdere malen gesteld.

Het gescheiden-ouders-syndroom

Toch is het niet alleen seks, drugs en rock 'n roll. Naast het verhaal met de niet zo diepgaande monologen over fascinerende en shockerende onderwerpen, kun je een verhaal lezen op een heel ander niveau; het verhaal over het verwaarloosde meisje met gescheiden ouders dat hard op zoek is naar liefde, goedkeuring en aandacht.

Helen vertoont voortdurend het typische gedrag van een kind dat is opgegroeid zonder al te veel liefde in een gezin. Het lukt Roche om tussen neus en lippen door karakterschetsen te geven die de waarheid treffen als een bliksem, zonder in clichés te vervallen. Een voorbeeld: 'Typisch Helen. Hij is toch de verpleger. Maar ik vind weer dat ik hem aandacht moet geven en ervoor moet zorgen dat hij een leuke dienst heeft.'

Mag het ietsje minder?

Twee verhalen of niet; het is wel wat veel allemaal. Waar ik in het begin nog een hoop zinnen blauw kleurde omdat ze me opvielen vanwege de spitsvondigheid, de leuke toon, de verrassende woordkeus of omdat ze me op een andere manier aanspraken, werd dat gaandeweg ik verder kwam in het boek steeds minder.

Na bladzijden vol met (zogenaamd) grappige zinnen en bizarre situaties, vond ik het opeens niet zo bijzonder meer allemaal. Ook het grote aantal overdreven smerige fantasieën en anekdotes die het boek rijk is, kreeg een andere uitwerking op mij. Waar ik in het begin nog gefascineerd was door de intense smerigheid die ervan afdroop, vond ik het naarmate het verhaal vorderde steeds onwaarschijnlijker worden en deden de situaties mij te overdreven aan.

Roche had er goed aan gedaan het ietsje te verminderen allemaal. Voor dit boek gaat de spreuk 'overdaad schaadt' zeker op.

Vermakelijk

Al met al was het een vermakelijk boek. Meerdere malen heb ik geglimlacht, een aantal keren zelfs hardop gelachen. Toch peins ik er niet over om dit werk literatuur te noemen. Het wordt dan ook niet in de kast gezet bij alle andere vertaalde literatuur, maar het komt gewoon op de wc te liggen. Daar waar het hoort.

Uitgeverij De Bezige Bij