Jenny Valentine - Op zoek naar Violet Park

Over een jongen die vriendschap sluit met een oude dame. In een urn. Soms best aardig. Meer ook niet.

Lucas van 16 vindt bij een taxicentrale een urn en hij voelt dat de urn daar niet goed staat, dus zorgt hij ervoor dat hij hem in zijn bezit krijgt. Alsof dat allemaal nog niet toevallig en zweverig genoeg was, volgt vanaf dat moment een uiterst vreemd verhaal waarin Lucas op zoek gaat naar informatie. Informatie over Violet Park ('de vrouw in de urn') maar ook over zijn eigen vader, die vermist wordt. Dit alles om Violet te helpen om rust te vinden. Of zo.

En dan blijkt iedereen Violet gekend te hebben en blijkt er toevallig ook nog allerlei 'bewijsmateriaal' in de vorm van papieren en cassettebandjes bewaard te zijn gebleven. Het heeft de schijn van een detective, maar er valt voor Lucas bar weinig te onderzoeken, want alles komt hem aanwaaien.

Puberpsycholoog

Lucas hoeft dus niet veel te doen. De tijd die hij hierdoor over heeft, gebruikt hij voornamelijk om veel over zichzelf te vertellen. Hij analyseert en filosofeert erop los. Dit zorgt ervoor dat je moeilijk met hem mee kunt voelen. Hij geeft je geen kans om zelf iets van een situatie te vinden.

Voordat je hebt kunnen bedenken: 'goh, die jongen idealiseert misschien zijn vader', heeft hij al geroepen dat hij zijn vader idealiseert. Erg irritant en ook ongeloofwaardig omdat hij in staat is om als een soort psycholoog te reflecteren op complexe situaties terwijl hij er zelf middenin zit. Als het de bedoeling was dat hij een wereldvreemde puber was, had hem dan ook echt wereldvreemd gemaakt.

Nu zweeft hij er zo'n beetje tussen in, met ergens een verhaallijn met een vriendinnetje en de opmerking dat hij zich ook heus wel interesseert voor 'meisjes en seks en zo'. Zonder dat je hem iets ziet doen wat in die richting wijst.

Alle anderen

Je komt nauwelijks iets te weten over de bijfiguren. Ze lijken dan ook erg schematisch en cliché: de moeder met haar eigen problemen, de zus die maar niet stopt met puberen, het kleine broertje dat nergens iets vanaf weet.

Een uitzondering hierop is misschien de demente opa Norman. Hij is ook een vrij plat personage, maar het is leuk gevonden dat hij maar niet kan onthouden wiens as er in de urn zit. Verder wordt komisch beschreven hoe Norman zich in de keuken telkens volpropt met chocola, samen met de hond.

Maar dan vraag je je weer af waarom de oma steeds chocola koopt als het zo slecht is voor de opa (en voor de hond). Het doet bovendien erg gekunsteld aan dat de mensen die Lucas ontmoet op twee handen te tellen zijn, en dat ze desondanks stuk voor stuk een link hebben met Violet Park.

Jammer voor Violet

Op zoek naar Violet Park wordt wel vergeleken met Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht van Mark Haddon. Beide boeken zijn ook oorspronkelijk als jeugdboek uitgebracht, maar worden ook veel door volwassenen gelezen. Haddon voert echter met de autistische Christopher een bijzonder geloofwaardige hoofdpersoon op, terwijl Lucas bij Jenny Valentine maar niet los komt van het papier.

Uitzondering

Soms is het er ineens wel: een mooi sfeerbeeld, een rake observatie. 'De zon kwam op en met het licht erachter zagen de gebouwen eruit als hun eigen schaduw' bijvoorbeeld. Of de gedachte dat je best iemand kunt missen en gelukkig kunt zijn tegelijkertijd, 'missen doe je gewoon met een ander deel van je hersenen, zo zit dat'. Maar die momenten zijn schaars in het boek. Het is geschreven in een heldere stijl, het leest vlot weg, maar veel indruk maakt het niet.

Originele titel: Finding Violet Park

Uitgeverij Moon

Tip de redactie