Een juweel van een romandebuut over een jong meisje dat tijdens een groepsreis met bejaarden haar stukgelopen relatie verwerkt.

Veelbelovend kun je deze debuterende romanschrijfster niet noemen, want de belofte heeft ze met dit boek al ingelost. Buenting schrijft met het gemak van de getalenteerde en ze schrijft alsof er nog duizenden boeken aan zitten te komen.

Met het vermogen om achter façades te kunnen kijken, te begrijpen en te overzien, en haar waarnemingen aan te vullen met de eigen verbeeldingskracht en met observaties die variëren van teder tot sterk, ontroerend en geestig.

Mooi

Buenting wekt de indruk dat ze uit een simpel doosje kiezelsteentjes nog een heel boek kan distilleren. Wie heeft ze verzameld en waar en in welke handpalmen hebben ze gezeten? En daar maakt Buenting dan een verhaal om te huilen zo mooi van. Zo'n schrijfster dus.

Knikkebolletjes

"Honderd woorden voor grijs" is een originele en sprankelende roman over het jonge meisje Teun dat in een bus vol bejaarden is beland na een tragisch stukgelopen relatie. Teun wil niet tussen deze mensen zijn. Wat ze wilde toen ze de reis boekte, wist ze niet precies want het was net uit met haar geliefde en Teun was bijkans dement van verdriet.

Ze wilde weggaan, alleen zijn, bergen; doet u maar bergen, niet te duur svp. En nu zit ze in een touringcar vol grijze knikkebolletjes die zich op de eindbestemming ontpoppen als stevige wandelaars.

Fotomanie

Via flashbacks wordt de aanleiding naar deze reis van Teun verteld. Ze was samen met iemand die Vos heette en met wie ze de onbeladen liefde van de eerste liefde van een mensenleven had. 'Jij bent het,' had Vos tegen haar gezegd, waarbij hij haar voor de zoveelste keer fotografeerde; en bij de fraaie beschrijving van deze relatie komt geen woord meisjessentiment kijken.

Maar de haarscheurtjes in hun relatie verwijden zich en de splijtzwammen die er aan alle kanten doorheen beginnen te groeien, laten zich niet meer verdelgen.

Ontleding

"Honderd woorden voor grijs" is een adequate titel. Want Teun mag dan teruggetrokken en afstandelijk willen zijn: bij monde van Buenting ontgaat haar niets.

Het ene grijs is het andere niet, en net zo makkelijk als ze al die grijstinten weet te onderscheiden op de verschillende mensen, observeert ze de rest van haar omgeving en blijft ondertussen haar herinneringen ontleden totdat ze het een plek kan geven.

Groeiproces

Geheel in lijn met de aanloop eindigt het verhaal niet met een obligate loutering maar in een fijnzinnige voltooiing van een groeiproces. En al dit met een volmaakt beheerste, ingetogen schrijfstijl waarbij Louis Couperus een tevreden knikje had gegeven. Nederland heeft er een nieuw literair talent bij, en het is er een die herautgeschal verdient.

Uitgeverij Querido.