Na de desastreuze moeder-dochterrelaties in Insect richt de Franse schrijfster Claire Castillon haar pijlen op de relatie tussen man en vrouw.

Aan Castillon heeft Frankrijk een met vitriool overgoten versie van Simone de Beauvoir.

Compromisloos schrijft ze zonder mededogen over relaties tussen familieleden en geliefden, op een manier die in de toneelstukken van Shakespeare en Sofocles alleen maar doden oogst aan het eind.

Waanzin

Want wat Castillon doet, is net als voornoemde schrijvers elke emotie ontdoen van de plichtplegingen waarmee die in de moderne beschaving worden omwikkeld, en haar personages alles zonder enige restrictie laten uitspreken of denken.

Wat dan overblijft is de rauwe realiteit, verstoken van gedragsregels, en zie daarna maar weer eens de zaken te lijmen. Mensen kunnen elkaar tot in het diepst van hun ziel haten, en de familiebanden die hen naar elkaar toe blijft drijven of de loden last van de echtelijke plicht, brengt ze soms op de rand van waanzin.

Illusie

Er staan veel waanzinnige dingen in deze verhalenbundel van Castillon, die ijzersterk aftrapt met een kort verhaal over een vrouw die zich inbeeldt dat haar rondreizende man beslist van haar houdt.

De lezer weet al na drie regels dat de dame in kwestie zich weldadig gesetteld heeft in een illusie. Castillon lijkt hiermee alle hoopvolle dames op een nijdige hoop te vegen die uit gemakzucht, angst voor alleen zijn of uit pure domheid aan hun man blijven hangen.

La Tiran

Maar ook de vrouw als tiran wordt genadeloos door Castillon afgebrand. De vernietigende kracht van twee mensen die samen door het leven moeten, wordt door haar soms subtiel tussen de regels door geschetst, dan weer met trefzeker vals proza.

En de onvergetelijke plottwist uit de bundel Insect, waarbij een moeder één van haar twee kinderen uit de rijdende auto smijt ("Ik zei toch dat ik maar één kind wilde?") wordt door Castillon in "De liefde is van iedereen" wreed geëvenaard met een verziekte relatie tussen een moeder en haar zoon.

Vinniger

Wel is te concluderen dat Castillon over het algemeen een tikje minder subtiel te werk is gegaan dan in Insect. Ze is meeslepend, angstaanjagend, vermakelijk, soms echt briljant.

Maar de strekking van deze bundel is dat ze vinniger uithaalt om psychologisch minder sterke lading te compenseren, en zich ook enkele keren gemakzuchtig bedient van een slotregel als een mokerslag.

Oog

De liefde is van iedereen, dat is zeker, maar onder iedereen bevinden zich ook monsters - het slag monsters waar Castillon een speciaal oog voor heeft ontwikkeld en met vilein aandoende pret aan stukken scheurt.

Uitgeverij Anthos.

Oorspronkelijke titel: On n'empêche pas un petit coeur d'aimer.