Eindelijk is Thomas Lynley weer in beeld in deze nieuwste thriller. Maar vindt Liz het nou echt nodig om ons op te zadelen met een ultra depri hoofdpersoon?

Wat bezielt sommige thrillerauteurs toch om hun bejubelde hoofdpersonen in depressies te dompelen en met allerlei narigheid op te zadelen? Dat worden de hoofdthema's in de boeken, maar met al die klaagmuren wordt de leeskost er niet beter op.

Half gestoord

Patricia Cornwall vergaloppeerde zich al met Kay Scarpetta, die van doortastende pathalogisch-anatoom instortte tot bibberig bleekneusje. Niet interessant.

Kellermans Alex Delaware kreeg ook al de nodige toestanden te verstouwen op relatiegebied (aan/uit aan/uit met Robin, bijbehorend Oprah-gepraat incluis) en in een eerdere uitgave verveelde George ons al oeverloos door bijpersonage Rebecca een hoofdrol toe te bedelen, met haar rammelende maar vruchteloze eierstokken.

En nu treffen we in George's nieuwste de onwankelbaar geachte Thomas Lynley aan als half gestoorde zwerver.

Gekweld

In het langdradige "Een Onafwendbaar Einde" kregen we dan weliswaar de aanleiding ertoe opgelepeld (Lynley's geliefde en zwangere Helen werd doodgeschoten), maar als de auteur zo ver van haar kern afdrijft lijkt ze net zo verloren als haar gekwelde protagonisten.

Sidekick

Lynley, Scarpetta of Delaware mogen dan geliefde boekpersonages zijn: ze behoren niet tot onze naaste kring vrienden of familieleden zodat we ontroerd een traantje wegpinken om hun noodlot.

De kracht van de jaren negentig-thrillers van George was de schitterende combi van de intelligente en deftige Earl Lynley versus de boertige boerenslimheid van zijn sidekick Barbara Havers.

Oude stijl

"In Wankel Evenwicht" komt daardoor ook al langzaam op gang, al heeft George dit keer Havers weer teruggehaald en het decor volledig conform oude stijl opgebouwd, personages inbegrepen.

In een plattelandsdorpje in Cornwall wordt het lijk gevonden van de lokale jeugdige ladykiller, en het oplossen van de moord wordt bemoeilijkt door de geheimen die de dorpelingen niet willen prijsgeven.

Dood gewicht

Desondanks zit er toch niet hetzelfde vuur in als bij de oude Lynley-Havers-kongsi. De lijken in de kast worden niet opgespoord via ingenieus speurwerk, maar rammelen non-stop luidruchtig aan hun kettingen en iedereen schijnt 'Ik heb een geheim' in zijn of haar voorhoofd gestanst te hebben.

Daar is George ooit beslist subtieler in geweest. Saai is het geenszins, in dat gehucht vlakbij zee waar de golven tegen de rotsen beuken en de meeuwen krijsend over de groene kliprotsen scheren, maar die verkommerende Lynley hangt als een dood gewicht aan het verhaal. Een wankel evenwicht indeed.

A.W. Bruna Uitgevers BV