Ontroerende roman over het leven en de liefde van een eenvoudige timmerman, met onvervalst mediterraans melodrama.

Ze hebben er een handje van, de mediterrane schrijvers, om een verhaal in brokstukken op te delen en heden en verleden door elkaar te laten lopen. Deze non-lineaire vertelstijl staat in dienst van het opvoeren van het melodrama.

Met een droefgeestig pianokerkhof als centrum van een familiegeschiedenis, weet Peixoto de juiste hartsnaren te beroeren.

Leven en dood

Het pianokerkhof is een verhaal over leven en dood, liefde en wraak, geheimen en tragiek van een gewone familie die niet zo gewoon meer is in Peixoto's hand. Het begint als de hoofdpersoon zijn laatste adem uitblaast en er tegelijkertijd een nieuwe dochter wordt geboren.

Cyclus

Binnen deze cyclus worden de levens ontvouwd van de familie Lázaro, en die worden schilderachtig beschreven tegen de achtergrond van het Lissabon uit de twintigste eeuw. Daarin neemt het pianokerkhof een centrale plek in: het is een plek waar geheime ontmoetingen worden gepland, waar het verleden bewaard ligt en waar mensen op inzichten komen die hele generatiekloven slechten.

Wanklanken en toekomstmuziek

Peixoto beschrijft dit alles met telkens kleine non-chronologische scènes waarin hij als een nieuwsgierige ontdekkingsreiziger elk plekje onderzoekt en niets overslaat. Hij kijkt tot in de harten van zijn personages en openbaart hun diepste geheimen.

Hij laat zijn personages liefhebben en rouwen, botsen en vergeven. Het pianokerkhof - een stoffige opslagplaats voor oude piano's - dat nieuw leven krijgt ingeblazen, staat daarbij symbool voor de mensen eromheen die eenzelfde cyclus kennen, met net zoveel wanklanken en net zoveel toekomstmuziek.

Literair

Het is melodrama op zijn best, en als Peixoto niet zo'n magnifiek literair talent had gehad was het bijna kitsch geweest. Maar het lukt hem moeiteloos om de lezer te veroveren met zijn charmante ensemble van personages: de bizarre tante, de strubbelende oom, de toegewijde echtgenote, en de hardloper die echt heeft bestaan en om wie hij zijn verhaal heeft verweven.

En ook de motieven voor dat hardlopen heeft Peixoto tot een metaforisch gegeven weten te verwerken met een prachtige monologue intérieur. Wat een Portugese weemoed in één boek.

Uitgeverij Meulenhoff. Oorspronkelijke titel: Cemitério de Pianos.