Op vakantie Curaçao raakt een jong meisje vermist na een rendez-vous met een enigmatische jongen. Haar ouders weten zich geen raad. Klinkt dit bekend?

Verslaggeefster Dana Winter van de plaatselijke krant Amigoe wordt uit haar bed gebeld door een radeloze moeder. Haar lieve dochter Merel - 'altijd zó verstandig, zó gehoorzaam'- is na een avondje stappen op het vakantie-eiland niet meer thuisgekomen, en de ouders vreten zich op van de zenuwen om hun enige kind.

Kan Dana helpen? Wie weet - maar waarom niet meteen Peter R. de Vries gebeld? Want wie nu nog niet aan Natalee Holloway denkt, heeft het afgelopen jaar geen krant gelezen of tv gekeken.

Sporen

Dana zet haar gave tandjes in het verhaal, en na een eerste larmoyante ontmoeting met de ouders gaat ze een gesprek aan met Merels vriendinnen. Amsterdamse, inwisselbare meisjes die hun jargon doorspekken met flitsende uitdrukkingen en veel Engels, you know. Ze leiden Dana naar Tristan, de gesjeesde Nederlandse student die op de Antillen een redelijk succesvol duikersopleidinkje heeft opgezet.

Enigma

Maar de lezer had al kennisgemaakt met Tristan, in het eerste veelbelovende hoofdstuk waarin hij een nachtelijke, risicovolle duiktocht maakt met een niet nader benoemd meisje. Dat loopt af met een open einde, en daarmee voldoet De Jong aan de basisbeginselen van een thriller - geef niets prijs om de spanning vast te houden.

Het is aan Dana's vasthoudendheid om de laatste dagen van Merel Hoogstraten in kaart te brengen, en het moet gezegd: dat doet ze stukken minder irritant dan voornoemde Peter R.

Trucjes

Dat sterke begin van die nachtelijke duiktocht weet De Jong alleen niet vast te houden. Bij beschrijvingen van het eiland en van de personages sijpelen er regelmatig zinnen en zinsdelen door die regelrecht uit de obligate koker van een schrijftruc-cursus lijken te zijn gekomen.

Het is alsof De Jong haar eigen talent heeft geoffreerd ten faveure van dit soort appeasement, alsof ze nog niet helemaal overtuigd was van haar eigen kunne.

Vergeet dit soort trucs en laat je eigen pen vloeien, zou je willen zeggen. Want al is het Holloway-verhaal niet weg te denken uit deze thriller, Vuurkoraal leest bepaald niet onprettig. Een literaire thriller zou ik het niet willen noemen; wat het misschien wel was geweest als De Jong los van appeasement 100% haar eigen verhaal had geschreven. Die potentie lijkt er wel degelijk te liggen.

Uitgeverij Querido.