Opnieuw uitgebrachte roman uit 1976 van een achttienjarige jongen die het roerige Parijs ontvlucht voor een kalmer leven in een mondain vakantieoord.

De jongen is op zoek naar rust; de straten van Parijs werden losgetrokken onder het rumoerige geweld van de studentenopstanden. Hij verruilt die tumultueuze omgeving voor de kalmte van een badplaats waar hij zich uitgeeft voor graaf Victor Chmara. Hij checkt in bij een pension met mensen op leeftijd, die 's avonds na de maaltijd canasta of bridge spelen. Slomer is niet te vinden, maar het bloed kruipt.

Arty scene

Want 'graaf Chmara' loopt al snel de flamboyante nicht annex dokter René Menthe tegen het lijf, en raakt halsoverkop verliefd op diens vriendin Yvonne Jacquet. Het is gedaan met de rust. Via hen belandt hij in die tot de verbeelding sprekende arty scene van de jaren 60: schilders, regisseurs, fotografen, schrijvers en andere vrije geesten, die nooit gebrek aan geld schijnen te hebben en wie dat wel heeft vindt wel ergens een mecenas die zich niet om aardse zaken als geld bekommert.

Non-conformisme

Modiano schetst een prachtig sfeerbeeld van deze tijd; een periode waarin het non-conformisme nog de toon zette in deze kringen. Een epoque om met weemoed op terug te kijken, nu elke vorm van extravaganza stevig de duimschroeven krijgt aangedraaid. Alleen al om die reden is de heruitgave van Villa Triste meer dan de moeite waard.

Ook om de liefde tussen Yvonne en Victor, die in prachtproza wordt omschreven. Bestaan ze nog, deze wrange sprookjes van jonge mensen die geen haast hebben om hun maatschappelijke positie veilig te stellen maar zich eerst overgeven aan de liefde. Hele lange dagen brengen ze door op hun hotelkamer, betoverend verbeeld door Modiano - zo'n weelderige kamer met zwoele warmte en zilte zeelucht, waar de zijden uitgaansjaponnen als een tapijt over de vloer liggen verspreid naast lege, omgevallen champagneglazen.

Herinnering

Het zijn personages die de werkelijkheid ontvluchten, al zit die hen als een duistere demon op de hielen en zal die hun roze zeepbel uiteindelijk met een scherp nageltje uiteen laten spatten. In een finale die doet denken aan de Parijse tijd van Rick en Ilsa in Casablanca. Sprookjes bestaan niet, maar ze zijn wel degelijk te creëren - al zijn ze niet oneindig. Dit zijn mensen die het aandurven om hun eigen tijdelijke realiteit te creëren. Zowel achter als voor hen loert de grijze dreiging, maar ze snellen links en rechts voort op zijden schoenen om die zo lang mogelijk af te houden. De 'ping' van de spattende zeepbel komt dan weliswaar aan als een donderslag, maar ze hebben wel een heldhaftig staaltje verricht: het creëren van een mooie, weemoedige herinnering. In Villa Triste.

Uitgeverij Meulenhoff.
Oorspronkelijke titel: Villa Triste.