Nieuwe thriller van IJslands succesvolste misdaadauteur, met inspecteur Erlendur in de hoofdrol. Een skelet uit het verleden is letterlijk een lijk in iemands kast die nooit geopend had mogen worden.

Doordat een meer steeds droger komt te liggen, wordt een skelet blootgelegd dat zo te zien al heel lang onder water heeft gelegen. Het duidelijk zichtbare gat in de schedel impliceert dat het een politiezaak is. Maar naast het geraamte wordt ook een apparaat gevonden dat raadsels oproept.

Het is de enige aanwijzing die Erlendur c.s. heeft, naast een tragische rondgang langs mensen door wie al heel lang geleden vermiste personen zijn opgegeven.

Idealisten

Naast de immer melancholieke Erlendur voert Indridason tussen de speurhoofdstukken door, een tweede vertelperspectief op. Een anonieme man mijmert over zijn verre verleden als student in Leipzig, waar hij was aangesloten bij een groepje jonge idealisten. Zij waren indertijd hartstochtelijk voorstander van het socialisme, dat door het Russische communistenmonster werd opgeslokt.

Hij herinnert zich de wrede kanten van die politieke ideologie die zijn eigen ondergang al bewees doordat er zoveel tirannie en spionage moest worden toegepast om het iedereen door de strot te duwen.

'Vermist'

Om veel personages op te voeren en verhaal rijkelijk te voorzien van psychologisch goed onderbouwde lijnen, is aan Indridason makkelijk toevertrouwd. Erlendur komt tot leven als een goede bekende, worstelend met zichzelf en met zijn twee van hem vervreemde kinderen Eva Lind en Sindri (laatstgenoemde maakt zijn debuut in Indridasons Erlendur-reeks).

Het thema 'vermist' is een rode draad in zijn leven, en is deze keer sterker dan ooit. Net zo zorgvuldig kleurt Indridason de ontwikkelingen van Erlendurs secondanten Elinborg en Sigurdur Óli. Allemaal namen die uit een archaïsch heldendicht lijken te komen, hetgeen de positie van IJsland als afgelegen eiland nog meer onderstreept.

Weinig spraakzaam

Voor Indridason zal het dagelijkse kost zijn, maar IJslanders doen over het algemeen alleen hun mond open wanneer ze iets te zeggen hebben. Dat levert korte, krachtige dialogen op waarbij niet om de hete brij wordt heen gedraaid. Mits de personages iets te verbergen hebben.

Naarmate het verhaal vordert en Erlendur dichter bij de waarheid van het skelet in het meer komt, worden die betrokkenen steeds weerbarstiger. Ze hadden al een manier gevonden om hun roerige verleden als dood en begraven te beschouwen, maar Erlendur komt hun relatieve rust omwoelen. Al begrijpt de rechercheur vanwege zijn eigen persoonlijke ervaring op dat vlak, hoe pijnlijk het kan zijn om de zaken weer op te rakelen.

Maar hij heeft zijn plicht te vervullen, en wordt zo mogelijk nóg melancholieker dat hij al overal deksels moet lichten van herinneringen die mensen uit zelfbehoud een plek hebben gegeven. Het verschaft Koudegolf een wat sombere teneur maar dat doet tevens, ondanks de uitstap naar een periode uit de Europese geschiedenis, heel authentiek IJslands aan.

Uitgeverij Signature.
Oorspronkelijke titel: Kleivarfatn.