Bloedspannende karakterstudie van een man die al 7 jaar op het rechte pad is. Dan duikt zijn duistere maatje uit het verleden op.

Met zijn debuutthriller heeft Marcus Sakey zich in één klap op de kaart gezet in het misdaadgenre. Met een stijl die doet denken aan het genie van Tom Wolfe, die je het zweet op de rug kon krijgen door 30 pagina's lang de helletocht van een man te beschrijven om op tijd bij de parkeermeter te komen teneinde een boete te voorkomen. Een onderwerpje van niets, maar wat een intensiteit kan die Wolfe oproepen. Dát is schrijven.

Heiligdom

Sakey doet met The Blade Itself niet voor Wolfe onder. Hij laat ons kennismaken met Danny, een Ierse Amerikaan die is opgegroeid in een buurt waar kwajongensstreken vrijwel zonder uitzondering leidden naar het pad van de zware criminaliteit. Tot 7 jaar terug opereerde Danny samen met Evan: Evan was het heethoofd, Danny had de brains. Hun gedeelde geschiedenis gaat terug tot in hun vroege kindertijd, en in die Iers-katholieke kringen is zo'n langdurige vriendschap zo ongeveer het heiligste der heiligen. 'Wij underdogs samen tegen het gearriveerde establishment.'

Wakkere sensoren

Bij hun laatste kraak ging Evan zó los dat Danny de benen nam. De eenvoudige diefstal dreigde uit te lopen op een dubbele moordpartij, en dat ging Danny te ver. Hij liep ervan weg, zag het licht en besloot om voorgoed de criminaliteit af te zweren. Sinds die fatale kraak werkt hij keurig netjes voor een bouwbedrijf, en is zielsgelukkig met zijn echtgenote Karen. Hij wil nooit meer terug naar dat grimmige leven van dwingende camaraderie en vederlichte nachtrust, omdat elke sensor alert stond ingesteld op sirenes en politie.

Jaloezie

Maar Evan komt weer op vrije voeten, en is nog steeds dezelfde immorele klootzak als toen hij achter de tralies verdween. Hij heeft indertijd Danny niet verraden, en wil dat Danny zijn schuld inlost. Wil hij dat, of zit het hem dwars dat zijn ouwe kompaan een leuke auto op de oprijlaan heeft staan, naar een betere buurt is verhuisd en elke nacht zorgeloos tegen zijn mooie vrouw aan kan kruipen? Dat hij tot het establishment is doorgedrongen waar ze in hun armoedige jeugd altijd zo nijdig tegenaan schopten?

Bloedgoed

Sakey hoeft het niet uit te spellen, want zijn verhaal spreekt boekdelen over het verstikkende milieu van een jeugd die als een molensteen om je nek blijft hangen, zeker bij degenen die eruit hebben kunnen ontsnappen. Het katholieke schuldgevoel druipt ervan af. The Blade Itself gaat over de tweestrijd van een man die vecht voor zijn principes en tegen het gevoel van verraad jegens zijn 'vrienden'. Na één hoofdstuk zit je al compleet in die wereld gezogen en in Danny's worsteling om de misdaad ver van zijn bed te houden. Maar Evan laat hem geen keus en sleept zowel zijn bekeerde makker als de lezer mee. Het is psychologisch en sociologisch sterk onderbouwd en bloedgoed geschreven proza.