Op zondag blikt hoofdredacteur Gert-Jaap Hoekman terug op de week. Deze keer: wanneer brengen we schokkende beelden? En hoe zorgen we dat de aandacht voor de oorlog in Oekraïne niet verslapt?

Een man ligt op straat, met zijn handen vastgebonden achter zijn rug. Hij is dood. Vermoedelijk geëxecuteerd door een Russische soldaat. Iets verderop ligt ook iemand met het gezicht op de natte straat in de Oekraïense stad Bucha.

Het zijn geen fraaie beelden, maar soms is het nodig om die te laten zien. Om recht te doen aan de ernst van het onderwerp. We deden het in een verslag van het bloedbad in Bucha. Omdat ook de tekst heftig was, stond er al voor het verhaal begon een waarschuwing.

Klachten na een waarschuwing

Toch kregen we klachten over het plaatsen van die foto's. En dat vind ik lastig. Als je na het lezen van een waarschuwing doorleest, mag je niet klagen als je iets schokkends ziet.

Maar er zijn ook mensen die de tekst willen lezen, maar de foto's niet willen zien. Daar hebben we iets op gevonden: voortaan maken we in dat geval ook een versie zonder foto's.

Verder hanteren we de regel dat we nooit doden of heftige verwondingen in beeld laten zien. Je ziet bij ons geen slachtoffers van een auto-ongeluk of drijvende lichamen bij overstromingen.

Is het tonen van slachtoffers relevant om het nieuws over te brengen, bijvoorbeeld na een aanslag of in een oorlogssituatie, dan voegen we altijd vooraf een waarschuwing toe.

We zijn gewend geraakt aan de oorlog

Er loopt tegelijkertijd een andere discussie op de redactie. Doen we wel genoeg om te voorkomen dat de aandacht voor de oorlog verslapt? En is dat wel onze verantwoordelijkheid?

We zien al een tijdje dat berichten over de oorlog minder goed worden gelezen. De eerste golf van nieuwsgierigheid is voorbij. We zijn gewend geraakt aan de strijd, niet eens zo heel ver van ons bed.

'Oekraïne' is een van de verhalen geworden die je volgt. Niet hét verhaal. Anderen lezen er misschien helemaal niet meer over.

Westen hing aan de lippen van Zelensky

Dat kan een probleem zijn, want zonder aandacht is er ook kans op minder draagvlak. Collega Tom van Marrewijk sprak daar deze week over met hoogleraren. Het Westen hing aan de lippen van de Oekraïense president Volodymyr Zelensky. De steun voor hulp vanuit Nederland was groot. Vluchtelingen waren meer dan welkom. Maar hoelang nog?

Een paar weken terug maakte ik me niet populair door te stoppen met ons liveblog over de oorlog. Veel collega's haalden nog voldoening uit het bijhouden van dit verslag en ook van jullie kregen we klachten.

Ik kan als hoofdredacteur niet alleen populaire besluiten nemen. We hebben aan het begin van de oorlog meer redacteuren aan het werk gezet om de oorlog te verslaan, maar op een gegeven moment raakt de bodem van mijn 'oorlogskas' ook in zicht.

Belangrijk nieuws 'verstoppen'

Maar ik vond ook dat we belangrijk nieuws te veel 'verstopten' in ons liveblog. Tussen veel kleiner nieuws. Door die berichten los te brengen en naar jullie te pushen, maken we de strijd juist urgenter.

Nu focussen we vooral op de grote zaken. We brengen nog steeds veel nieuws en geven dagelijks uitleg bij de belangrijkste ontwikkelingen.

Zo maakte Roos de Ridder een video over de gevolgen van het gezonken oorlogsschip Moskva, legde Leon Moleman uit wat het Azovbataljon is waar je zoveel over hoort, en maakte Nick Augusteijn een overzicht van de afgelopen vijftig dagen.

Ook geeft de bekende defensie-expert Ko Colijn voor ons duiding en houdt oorlogsverslaggever Hans Jaap Melissen een dagboek bij.

Ik vind niet dat het onze verantwoordelijkheid is om te voorkomen dat jouw aandacht verslapt. Maar we doen er toch alles aan om dat te voorkomen. Met af en toe heftige beelden, maar nooit zonder waarschuwing.

Heb je een vraag of opmerking, of wil je iets anders over NU.nl kwijt? Mail de hoofdredacteur op gert-jaap@nu.nl.