De ouders van Anne Faber hebben zaterdag voor het eerst op televisie gesproken over de zoektocht naar hun dochter en de ontdekking van haar gruwelijke lot. Ze hielden tot op het laatst hoop dat ze levend zou worden gevonden.

Anne's vader Wim vertelt aan EenVandaag: "Het had altijd gekund dat ze ergens levend in een huis zat, of een in caravan, of waar dan ook." Opgeven was hoe dan ook geen optie, zegt moeder Elze van Heeswijk. "We moesten haar vinden, dus deden we alles om haar te vinden."

De ouders van Faber kregen op de avond dat ze verdween een bericht van haar vriend, die schreef dat ze niet was thuisgekomen na een fietstocht. In eerste instantie dacht Van Heeswijk dat Anne onderweg vrienden was tegengekomen en bij hen zat. "Maar haar vriend zei: 'Nee, ze heeft nog niet zo lang een nieuwe fiets en daar is ze erg zuinig op. Ze heeft het slot niet meegenomen, dus ik denk dat ze van plan was thuis te komen."'

Binnen een etmaal werd er een grote zoekactie op touw gezet. Vrienden en familieleden kamden de bossen uit rond de laatst bekende locatie van Anne, verspreidden flyers en probeerden erachter te komen waar ze naartoe kon zijn gegaan. De zoektocht ging dag en nacht door. 

"In het begin sliep ik niet", vertelt Van Heeswijk. "Totdat ik omviel en nachten van drie uur maakte." De hoop dat Anne ongedeerd zou worden gevonden, kreeg een flinke klap toen haar jas na een paar dagen werd gevonden. "Vanaf dat moment wist ik dat het foute boel was."

"Dat was ook zeker de heftigste avond', herinnert broer Rogier zich. "Dat was de dag dat je doorhad dat er iets fout was gegaan, dat er echt iets fout was gegaan."

Eigenzinnig en ambitieus

Anne Faber werd in Arnhem geboren. Nadat het gezin naar Elst was verhuisd, werd Anne's jongere broer Rogier geboren. Anne was sociaal, eigenzinnig, eerlijk en ambitieus, vertellen haar nabestaanden. Na haar studies bedrijfskunde en kunstgeschiedenis was ze net begonnen aan haar eerste echte baan, bij theater Het Huis in Utrecht. 

Ze had een duidelijk plan voor haar carrière, zeggen collega's: Anne wilde directeur van het Rijksmuseum worden, of zelfs van het Guggenheim in New York. "Daar werkte ze keihard voor", vertelt vriend en collega Vincent Brons. 

"Als iemand het kon, was het Anne wel," zegt haar moeder. "Het zat in haar vermogen om mensen te verbinden, mensen bij elkaar te krijgen, enthousiast te maken. Ze had genoeg kennis van kunst en daar was ze haar hele leven al mee bezig. Het kon niet anders dan goed gaan."

Haar jongere broer Rogier bewonderde zijn oudere zus voor haar doortastendheid. Haar verlies valt hem zwaar. "Ineens is je zus weg. Dat is heel onwerkelijk. Maar het is de werkelijkheid. Uiteindelijk raak je er wel aan gewend, een beetje, maar je mist wel altijd iets. Altijd. Het meest mis ik dat ik haar optilde als ik haar knuffelde. Dat kon sinds ik vijftien was."

"Ik vond het altijd fijn dat ze eerlijk haar mening gaf", zegt Van Heeswijk. "Ze had vaak ook wel een punt als ze wat vond. En haar vrolijkheid en gekke dingen, die mis ook heel erg."

Zoektocht

De 25-jarige Anne Faber raakte vorig jaar oktober vermist tijdens een fietstocht in de omgeving van Soest, Baarn en Den Dolder. Dertien dagen lang zochten familie, vrienden, leger en politie naar haar. Die zoektocht leidde uiteindelijk naar verdachte Michael P., die in een psychiatrische kliniek in Den Dolder verbleef. 

Vader Wim Faber en zijn broer Hans bezochten de kliniek tijdens de zoektocht. "We hebben daar een gesprek gehad met een begeleider die vertelde wat voor mensen daar zaten. We stapten daarna in de auto, keken elkaar aan en dachten direct: dit is foute boel'', aldus Hans Faber. Hij vindt dat de kliniek faalde in het toezicht op Michael P. Als dat beter was geweest, was Anne wellicht niet vermoord. "Daar valt bijna niet mee te leven, ik heb daar geen woorden voor." 

Een DNA-spoor op de jas van Anne bracht uiteindelijk ook de politie bij P. Hij bekende haar te hebben verkracht en vermoord en leidde de onderzoekers naar de plek in Zeewolde waar hij haar lichaam had begraven.

Wim Faber schreef onlangs een open brief, die werd gepubliceerd in de Volkskrant. Hij verrichtte eigen onderzoek naar de omstandigheden rond de moord op zijn dochter. Faber concludeert dat het gerechtshof, dat de straf van Michael P. voor eerdere misdrijven verlaagde, medeverantwoordelijk is voor Anne's dood. Hij riep Rinus Otte, topman van het Openbaar Ministerie en toenmalig voorzitter van het hof, op om zijn functie neer te leggen.