Het lichaam van Ingrid Visser is zondagavond samen met dat van haar vriend Lodewijk Severein gevonden in het Spaanse dorp Alquerías, nabij de stad Murcia.

De Nederlandse oud-volleybalster groeide in de afgelopen twee decennia uit tot één van de beste speelsters ter wereld. Haar lange carrière (514 interlands) leverde de op 4 juni 1977 in Gouda geboren Visser naast vele prijzen ook veel ‘levenswijsheid’ op, zo vertelde ze vorig jaar in gesprek met NUsport.

"Ik heb kennis gemaakt met verschillende culturen. Het heeft me gevormd. Ik begon als jong, bleu meisje die niets van de wereld gezien had en niets wist. Nu ben ik iemand die bijna alles heeft gezien, vijf talen spreekt en zelfverzekerd rondloopt."

Schouderklopje

Amper zeventien jaar was Visser toen ze op 5 oktober 1994 in een vriendschappelijke wedstrijd tegen Oekraïne debuteerde in Oranje. Een jaar later maakte de 1,91 meter lange middenaanvalster deel uit van de jonge Nederlandse ploeg die in eigen land verrassend de Europese titel veroverde.

Weer een jaar later eindigde Visser met Oranje als vijfde op de Olympische Spelen in Atlanta. Doordat de Nederlandse volleybalvrouwen zich in de jaren daarna niet meer plaatsen voor de Spelen, bleef dat haar enige olympische ervaring.

Het talent van Visser bleef ook buiten Nederland niet onopgemerkt. Nadat ze haar middelbare school had afgerond, vertrok ze in 1997 naar Brazilië, waar ze twee jaar speelde bij Minas Tenis Clube. Daarna maakte ze de overstap naar Vicenza Volley, maar haar verblijf in Italië duurde niet lang. Ze kwam in Spanje terecht, waar ze succesvol was bij Las Palmas en Tenerife. Onder leiding van Avital Selinger behaalde ze de Spaanse titel, de beker en ze won de Champions League.

Door haar band met Selinger, die na de Spaanse successen bondscoach werd, keerde Visser terug in de Nederlandse competitie om haar olympische droom te verwezenlijken. Samen met de andere internationals speelde ze in Nederlandse competitie, met de Spelen van Peking in 2008 als het uiteindelijke doel.

Het ambitieuze project had aanvankelijk succes. Aanvoerster Visser en Oranje boekten in 2007 een fraai succes door de prestigieuze World Grand Prix te winnen. Maar de missie om de Spelen in Peking te halen mislukte. Oranje strandde in januari 2008 op het olympisch kwalificatietoernooi in Halle.

Visser in maart 2012: "Het klikte destijds goed in het team, maar dat was tegelijkertijd ook een zwakte. We konden elkaar daardoor niet altijd de waarheid zeggen. Er moet een goede balans zijn tussen hard zijn en elkaar af en toe een schouderklopje geven. Daar ontbrak het een beetje aan bij ons."

Woede

Visser besloot na het missen van de Spelen weer in het buitenland te gaan spelen. Na een uitstapje naar Rusland keerde ze bij Murcia terug in Spanje. En ondanks het feit dat ze de dertig was gepasseerd, bleef ze voor Oranje spelen. In 2009 was ze na veertien jaar in Polen opnieuw dicht bij een Europese titel, maar dit keer moest Oranje na verlies tegen Italië genoegen nemen met zilver. In 2011 bereikte ze een persoonlijke mijlpaal door het record aantal interlands van Peter Blange (500) te verbeteren.

Het was haar droom om haar loopbaan op de Spelen in Londen te beëindigen. Maar de kwalificatie voor het toernooi eindigde opnieuw in een deceptie. Oranje speelde in september 2011 een teleurstellend EK in Italië, waardoor kwalificatie voor Londen een schier onmogelijke opdracht werd.

De volleybalbond besloot daarop tot onvrede van Visser om bondscoach Selinger te ontslaan. Toch was ze er twee maanden later nog bij onder interim-bondscoach Bert Goedkoop op het pre-olympisch kwalificatietoernooi in Kroatië.

"Ik wilde eerste de woede laten zakken, met andere speelsters praten en horen wat de bond van plan was. Ze vroegen nog of ik een coach wist. Nou, dat wist ik wel: Avital. Maar dat was niet de bedoeling", keek Visser in 2012 terug.

Studeren

Begin 2012 besloot Visser, ondanks een minieme kans om de Spelen alsnog te halen, te stoppen als international.

"In die periode kwam het besef dat ik eerst naar mezelf moest luisteren. Zonder dat de naam van de nieuwe bondscoach was gevallen, wist ik: dit wil ik niet meer. Ik wilde niet met een andere coach dan Avital naar de Spelen."

Visser kon het niet meer opbrengen door te gaan met het project zonder de geestelijk vader. De beslissing om te stoppen deed haar goed.  "Ik ben aan het studeren: recht. Daar ben ik vorig jaar mee begonnen en het gaat heel goed. Ik kan mijn eigen dagritme bepalen en ik kan van de zomer voor het eerst echt op vakantie. Vrijheden die ik eerder nooit had."

Ruim een jaar later werd haar lichaam gevonden in Spanje. Ingrid Visser werd 35 jaar.