We hebben weer iets om ons over op te winden. Ondanks alle eerdere ophef zijn topinkomens in de publieke en non-profit sector vorig jaar weer fors gestegen. Dit blijkt uit onderzoek van het weekblad Intermediair. "Schandalig, dat schrééuwt om ingrijpen", roepen politici in koor. Een polderdiscussie met spruitjeslucht.

Door Hans Jager van Blikopdebeurs.com

Eerst het onderzoek zelf. Bestuurders van energiebedrijven, grote zorginstellingen, universiteiten en topambtenaren zagen hun inkomen in 2005 fors stijgen. Voor gewone ambtenaren en trendvolgers op de nullijn misschien wrang, maar de trend is niet anders dan in het bedrijfsleven, waar winsten stijgen en daarmee ook salarissen en bonussen.

De meeste commotie zal wel weer ontstaan over de bezoldiging van de bestuursvoorzitters van Essent en Nuon, met stip op nummer één en twee in de lijst van grootverdieners. Ten onrechte, want de beloning is gelet op organisatiegrootte en functiezwaarte marktconform. En als je een topper van Shell wil dan kost dat wat. If you pay peanuts, you get monkeys.

Wal-ge-lijk en een absolute schande, zegt D66 kamerlid Bert Bakker. Dat schrééuwt om ingrijpen, aldus een PvdA kamerlid. Voortdurend gegraai en onfatsoenlijke zakkenvullerij, zijn een aantal andere kwalificaties uit de aangeharkte polder. Bakker wil zo snel mogelijk wetgeving. Maar zei Bert 'blaffen, niet bijten' een jaar geleden niet precies hetzelfde?

Natuurlijk, er zitten wel een paar excessen in het Intermediair lijstje. Zoals een salarissprong van 20 procent naar 230.000 euro voor PvdA-er Thijs Wöltgens bij de Open Universiteit. Het Centraal Bureau voor de Statistiek huurde voor 451.000 euro een bestuurder in van urenschrijvers Boer & Croon. En 492.000 euro voor een interim bestuurder van de AVRO is ook een boel geld, als er tegelijkertijd op programma’s flink bezuinigd moet worden.

Aan de andere kant, ook de publieke sector heeft het recht om, binnen een bepaalde speelruimte, eigen afwegingen te maken over de beloning van haar bestuurders. Uiteraard is het aan de regering om hier normen aan te stellen, al dan niet via wetgeving. Maar wie denkt dat topsalarissen altijd gelijke tred moeten houden met de CAO leeft in sprookjesland. Al durft geen politicus dat, met verkiezingen in aantocht, hardop te zeggen.