Een zinnetje op een Amerikaanse nieuwssite zette mij ertoe aan een fictief verhaal te schrijven: "There may come a time, though, when the ads are so intrusive and annoying that some people will stop using the internet altogether". In mijn verhaal is het internet langzaam maar zeker een nachtmerrie aan het worden. Het aantal gebruikers holt hard achteruit. We schrijven 1 januari 2004, even na middernacht.

Een witte waas trekt langzaam weg op mijn scherm. Ik richt mijn cursor op het nieuwste van het nieuwste: een programmaatje dat nauwkeurig voor mij bijhoudt op welke sites ik geabonneerd ben. Kolom één vermeldt twintig accounts bij vijftien aanbieders voor een gemiddelde prijs van dertig euro per account. Twintig maal dertig euro, dat is zeshonderd euro per jaar. Een stemmetje in mijn hoofd zegt cynisch dat ik daar een Toshiba laptop voor kan kopen. Onder de knop "Extra" zit een hele waslijst proefabonnementen. Ruim vijftig websites waren vorige maand in de aanbieding, waaronder sites met nietszeggende domeinen als Leef-en-geef.nl of Hihihaha-mode.com. Hoogste tijd om de lijst te actualiseren.

Het laatste nieuws op
Emerce

Met weemoed denk ik terug aan de tijd dat de PCM-directie nog bestond uit incomptente bestuurders. Mannen als Peter van Dijk en Cees Smaling, die geen bal van het internet snapten en niet wisten hoe je betaalde webdiensten moest opzetten. Achteraf gezien bleek het allemaal verrekt eenvoudig te zijn. De sites van de Volkskrant en NRC draaien inmiddels op winst. Het slechte nieuws is de enorme hoeveelheid spyware, scrolling ads, eyeblasters en floaters die je er gratis bij krijgt. Zonder spyware kom je het internet niet meer op. Een paar grote Nederlandse websites zijn geheel
gefloatariseerd

Een reusachtige floater voor een digitale thermometer die gekoppeld kan worden aan een mobiele telefoon bedekt de linkerhelft van mijn scherm. De advertentie schuift traag over de hele webpagina. "Rich Media Ads" worden ze genoemd. De meest voorkomende zijn zwevende banners, uitrolschermpjes, geanimeerde waslijnen en beesten die als een vliegtuig over het scherm vliegen. Ze bewegen, maken geluid en breken in op een website, die bijkans helemaal bevriest. De advertentie vraagt mij om op een link in de floater te klikken. Maar ik kan ook wachten tot het filmpje is afgepeeld. Sommige internetters grijpen op dit ogenblik naar een zak chips. Zelf draai ik in de tussentijd een sjekkie.

Terwijl ik aan het draaien ben, drijft de floater langzaam naar rechts. De thermometer is bijna uit het zicht verdwenen. Ruim vijfenveertig seconden duurt het reclamegeweld. Op het moment dat ik mijn sigaret aansteek, springt er een popupvenstertje open met daarin de tekst: "Tijdelijk voor slechts acht euro". Vroeger dacht ik nog: steek die acht euro maar in uw gat, maar die tijd is allang voorbij. Ik heb mezelf er stiekem op betrapt dat ik aan het wennen ben aan Rich Media Ads. Heel soms, als ik heel goed gehumeurd ben, vind ik ze zelfs leuk.

Rich Media-advertenties zijn het antwoord op jarenlang gestuntel met advertentievormen op internet, hoorde ik laatst een trendwatcher op Business Nieuws Radio zeggen. "Uit onderzoek blijkt dat floaters een positieve gevoelswaarde opwekken. Het zijn advertenties die je onthoudt en kunt navertellen, net als bij reclamespotjes op televisie", aldus de man. Het bedrijfsleven investeert sinds kort miljoenen in "mindblowing webcandy", interactieve breedbandanimaties van Jamby en
"gamercials"

In 2004 kraakt mijn arme harde schijf als een krotwoning in de wind. Mijn systeem wordt permanent gescand op spy- en adware. Out-of-banner-advertising veroorzaakt op internet wachttijden van een uur per dag. Het woord "junkflash" wordt uitgevonden. Op Nu.nl zal het bericht verschijnen: "Internetters haken af door junkflash".