AMSTERDAM - Jan Peter Balkenende is geboren op 7 mei 1956 in Kapelle (Zeeland) en woont nu in het andere Capelle (aan den IJssel). Hij komt uit een gereformeerd gezin, dat volop actief in het maatschappelijk leven stond.
Balkenende

Balkenende studeerde aan de VU te Amsterdam geschiedenis en rechten. Na een tijd voor de Academische Raad te hebben gewerkt, werd hij in 1984 stafmedewerker bij het Wetenschappelijk Bureau van het
CDA

Daar ontmoette hij zijn huidige vrouw Bianca. Zij is momenteel universitair docente sociaal recht. Samen hebben ze een dochtertje van 1 jaar, Amelie.Sinds '98 zit hij in de Tweede Kamer.

Persoonlijkheid

Balkenendes imago kan worden omschreven als naturel, studentikoos, maar ook degelijk, integer en fatsoenlijk. Hij houdt vooral van argumenteren en reageert meestal wat onwennig als er op de man wordt gespeeld. Zijn ronde brilletje en zijn over het voorhoofd vallende haar hebben hem inmiddels de bijnaam 'Harry Potter' opgeleverd.

Balkenende valt precies binnen het imago dat zijn partij wil uitstralen: keurig, maar niet oubollig. De partij wil minder grijs zijn en jonge kiezers trekken. De van oudsher stabiele CDA-achterban sterft namelijk uit.

Wat heeft hij gedaan

Balkenende werd pas op 1 oktober 2001 door het partijbestuur aangewezen als kandidaat voor het lijsttrekkerschap, nadat De Hoop Scheffer zich had teruggetrokken. Hij heeft geprobeerd de Tweede Kamer de Zalmnorm te laten aanpassen.

Zijn 'Balkenende-norm' bestaat eruit dat belastingmeevallers niet alleen gebruikt worden voor afbetaling van de staatsschuld, maar ook voor investeringen in gemeenschapsvoorzieningen. Maar Paars zit vast aan de afspraken in het regeerakkoord, Balkenende krijgt geen voet aan de grond.

Wat wil Balkenende

Balkenende wil bouwen aan een betrokken samenleving. Waarden en normen hoog op de agenda plaatsen. Het gaat in de politiek volgens hem niet alleen om kennis van dossiers maar vooral om de bezieling.

Verder wil hij een radicale omkering van de zeggenschap in de zorg, de kinderopvang en het onderwijs. Het gaat niet alleen om meer geld; het moet ook anders.

Niet de overheid, maar de gebruikers moeten het aanbod bepalen. Dan kan veel beter tegemoet worden gekomen aan de wens van veel mensen om zelf een balans te vinden tussen scholing, werk, opvoeding van kinderen, zorgtaken en andere activiteiten.