SALT LAKE CITY - Haar aanwezigheid is al bijzonder. Marathonschaatsen staat nog steeds niet op het olympisch programma. Maar haar flirt met de langebaan heeft Gretha Smit wel twee startplaatsen op de Olympische Winterspelen in Salt Lake City opgeleverd.

Haar 3000 meter op de derde dag van de Spelen was een opwarmer voor de vijf kilometer zaterdag. De verwachtingen zijn hoog gespannen, maar ook al wordt het niks, de sportieve film van haar leven is straks klaar.

Het bedrijf Regiotop, van de tukker Herre Teeninga, volgt Smit en haar familie in de Amerikaanse stad. "Een integere documentaire. Die mogelijk pas na de Winterspelen in Turijn (2006) wordt afgesloten", aldus de sportliefhebber in hart en nieren, die eerder een zelfde project met FC Twente rond de bekerfinale deed. Smit is al maanden 'hot'.

Een wedstrijdje op de ijsbaan in Groningen in november leidde uiteindelijk tot de grootste verrassing bij het olympisch kwalificatietoernooi, eind december in Heerenveen. Smit reed de vaderlandse vrouwentop naar huis en de hype was geboren. Iedereen moest wat van de schaatsster uit Rouveen. Vraaggesprekken, plaatje, haar aanwezigheid bij welke wedstrijd dan ook trok meer aandacht dan de prestaties die ze leverde.

In Salt Lake City wordt deze weken een documentaire gemaakt. "Toen ze op de wereldbekerwedstrijd in Heerenveen niet met de hoofdprijzen meedeed, daalde de interesse. Toen werd het interessant om dit te gaan doen", zegt Teeninga. Met cameraman Arjan Ekster en verslaggeefster Carrie ten Napel wordt in de Amerikaanse stad alles rond Smit vastgelegd. Regisseur is Ronald Nijboer. Uitstapjes met de familie, gesprekjes met de schaatsster. "Op een nette manier. En wordt het echt wat, dan is de opbrengst voor Gretha."

Teeninga heeft de tijd. Een medaille in Salt Lake City zou geweldig zijn en de vraag naar de DVD met de documentaire vergroten. De Twentenaar vindt het ook mooi als er iets wordt opgebouwd naar Turijn, in 2006. Mogelijk dat dan ook de zusjes Jenita en Marianne een rol in het hele verhaal kunnen spelen. "Een successtory is het mooiste. Als ze buiten de top valt, vind ik dat jammer voor haar zelf. Ik hoef er geen geld aan over te houden. Het idee is leuk. Mocht ze goed presteren, dan is het aardig voor landelijke televisie. Anders is het leuk voor de regionale tv. We bouwen het voorzichtig op."

Lastig was het werken zonder accreditatie. Een beperking. "Ook op relatieve afstand maak je een mooie documentaire. Als je geen accreditatie hebt, kom je noodgedwongen op plaatsen waar niemand anders komt. Dat maakt de documentaire alleen maar mooier."