SALT LAKE CITY - Langs zijn vingers keek hij toe, ontzet. Carl Verheijen was donderdag van plan zijn vriendin Andrea Nuyt toe te juichen. Maar staand in de bocht na de finish kon hij niets anders doen dan zijn handen voor het gezicht slaan. Geen lach op het gezicht van Nuyt, die verbouwereerd uitreed. Ze besefte pas half wat een kans ze zojuist had laten liggen.

Als eerste Nederlandse vrouw had Nuyt een olympische medaille kunnen grijpen op de 500 meter. Ware het niet dat ze de laatste bocht wederom wankelend doorkwam. Net als woensdag, maar toen was de tijd verbazingwekkend goed geweest: 37,54, een dik Nederlands record. Donderdag viel de tijd tegen: 37,83. En dus had ze er niets meer aan dat ze dit seizoen zo sterk was opgekomen. Het maakte even niet meer uit dat ze in een maand tijd viertiende van het nationale record had afgeschaatst.

Niemand hoefde dat de 27-jarige te vertellen. Met roodomrande ogen kwam ze de baan af. Balend van het verloop van de race. Ze was zo met zichzelf bezig, dat ze niet eens had meegekregen wie er nu eigenlijk wel op het podium stonden. Zij niet, dat wist ze wel dondersgoed. "Ik had het meteen door. Ik had niet gelet op de tijden van de anderen, maar toch wist ik het. Ongelooflijk balen."

De Russin Svetlana Zjoerova, na woensdag vierde, was haar in elk geval niet voorbij gestreefd. Zjoerova reed een volledig mislukte race, waarin ze op 38,09 uitkwam. De Duitse Sabine Völker verbeterde zich ten opzichte van woensdag (37,62) wel: 37,57. Zij ging de Nederlandse voorbij en completeerde het podium, waarop de Canadese Catriona LeMay-Doan bovenaan stond, met naast haar twee Duitsen: Monique Garbrecht en Völker.

En dus mocht Nuyt ervaren hoe het voelt op de meest ondankbare plaats van de Spelen te staan. Haar betraande gezicht zei genoeg. Haar tweede plaats op de WK sprint in Hamar was voor even niet belangrijk meer. Driehonderd meter lang lag ze op een bronzen schema. "Maar een race duurt 500 meter", constateerde ze cynisch.

Schrikken

In de laatste buitenbocht moest haar hand naar het ijs voor de balans en belandde ze bijna in de kussens. "Daar schrok ik zo van, dat de schrik me in de benen sloeg. Op het laatste rechte stuk kon ik daardoor niets meer goedmaken."

Gerard Kemkers, haar trainer, had het er bijna net zo moeilijk mee. Ook zijn gezicht was rood aangelopen toen hij even na afloop naar woorden zocht. Hij had even tijd nodig gehad voor zichzelf.

Adem

"Ik ben even naar buiten geweest, om adem te zoeken. Als coach kan ik mijn ware gezicht niet laten zien. Als ik haar een traan zie wegpinken, moet ik mezelf controleren. Toen ik met Andrea alleen was na de race, heb ik nauwelijks iets gezegd. Dat hoeft ook niet. Als je elkaar zo goed kent, zegt het genoeg om samen te zijn."

Kemkers wist even niet waar hij het moest zoeken. Dat zijn pupil zou zijn bezweken onder de druk, weigerde hij te geloven. "Ik vond Andrea deze dagen juist ontzettend volwassen en koel. Daarvan ben ik nog steeds onder de indruk. Vroeger maakte ze nog wel eens dat fout dat ze te gretig was en daardoor te haastig te werk ging. Ik heb de indruk dat dat nu weer misging." De fout in de bocht kostte een medaille.

De ervaring van schaatssters als LeMay en Garbrecht is misschien nodig om op de been te blijven. "Als dat zo is, zit er veel in het vat voor de volgende Spelen in Turijn", gaf Kemkers aan.

"We weten allebei zeker dat de nummers twee en drie hier te verslaan waren, daarom is dit zo moeilijk te accepteren. Maar goed, we moeten snel een vette punt achter deze dag zetten en hopen op een effect als bij Dan Jansen, in 1994 in Lillehammer. Hij was toen topfavoriet voor goud op de 500 meter. Dat mislukte, maar hij won vervolgens wel verrassend de 1000. Wat vandaag is gebeurd, moeten we afsluiten. Deze frustratie moeten we zien om te zetten in dat Dan-Janseneffect."

/Salt Lake City 2002Sprintkoningin LeMay prolongeert titel, Nuyt faalt