SALT LAKE CITY - Voor de één was er een hand van de president, voor de ander was het een show vol vuurwerk en spektakel. De openingsceremonie van de negentiende Olympische Winterspelen in Salt Lake City viel in elk geval bij de 32-koppige Nederlandse delegatie in de smaak.

Achter vlaggendraagster Nicolien Sauerbreij liepen als klap op de vele vuurpijlen tegen de verwachting in zelfs twee schaatsers: Gerard van Velde en Marieke Wijsman.

De schaatsers hadden collectief aangekondigd de vermoeiende plechtigheid te mijden. Veteraan Van Velde (30) had er vooraf niet zozeer over nagedacht. "Maar toen ik hoorde dat geen enkele schaatser zou gaan, dacht ik: dan ga ik maar. En ik heb er absoluut geen spijt van. Ik vond 't geweldig. En eigenlijk hoor je hier ook wel te zijn. Dit soort dingen maken de Spelen speciaal. Ik heb niet veel te lijden gehad. En als je pas volgende week een keer hoeft te schaatsen, kun je dit er best bij hebben, hoor. We zijn niet voor niets goed getrainde sporters."

Van Velde stond met enkele landgenoten vlakbij de Amerikaanse president Bush. "Maar net niet dichtbij genoeg om hem een handje te geven." Shorttracker Cees Juffermans had het wat dat betreft beter bekeken. Hij riep Bush, die naar hem toekwam, hem kort aansprak en een hand gaf. "Ik sta nog te trillen op mijn benen", zei Juffermans emotioneel.

Vlag

Sauerbreij was niet ver van hem verwijderd, maar de onbevangen debutante had geen interesse in een presidentieel handje. "Waarom zou ik hem een hand schudden?", zei ze na afloop. "Ik genoot van alles, kwam ogen en oren tekort."

Dat ze de vlag mocht dragen, vond ze prachtig. Maar nerveus werd ze er niet van. "Ik had bij binnenkomst eigenlijk helemaal niet in de gaten dat ik hem droeg. Ik genoot alleen maar. Wel reageerden heel veel mensen zeer enthousiast op het feit dat ik de vlag droeg."

De snowboardster vond het absoluut geen belasting om de hele avond in touw te zijn. "Eerst kwamen we bijeen in een ander stadion, waar we heel relaxed konden zitten. Toen hebben we een half uurtje gestaan, zijn we naar binnen gelopen en toen mochten we weer gaan zitten. Niets aan de hand, hoor. Het was een groot spektakel, hartstikke te gek."

Sauerbreij arriveerde pas na half twaalf in haar huis in de wijk Sandy. De volgende morgen moet ze alweer om zeven uur aan het ontbijt. "Dan moet ik de eerste training doen. Het zal even doorbijten zijn, maar dat maakt niets uit."

Krook

Voor Ab Krook, topsportcoördinator van de KNSB, was het fenomeen openingsceremonie al lang niet nieuw meer. Desondanks genoot hij ervan. "In Albertville was het tien jaar geleden op de toekomst gericht, hier juist op het verleden. Dat vond ik wel mooi. Nagano vond ik ook prachtig, met name de sluiting. Deze ceremonie was misschien nog het meest te vergelijken met Lake Placid in 1980, toen er ook veel met ijs gedaan werd."

Leo Visser, chef de mission van de ploeg, maakte zijn derde opening mee, na Calgary (1988) en Lillehammer (1992). "Ik vind het moeilijk ze te vergelijken, maar dit doet altijd iets met je. Het was een heel mooie show, die indruk op me heeft gemaakt. De wijze waarop de organisatie met 11 september is omgegaan, beviel me. Ik vond het goed dat Jacques Rogge het even in zijn speech aanstipte. Verder was ik er heel blij mee dat er toch nog twee schaatsers meegingen. Bij het verzamelpunt stonden ze opeens voor me. Een leuke verrassing."