JERUZALEM - De Israëlische premier Sharon verlaat zijn Likudpartij om een nieuwe partij op te richten. Hij gaat zijn besluit maandag tijdens een zitting van de fractie bekendmaken. De premier kampt met grote weerstand binnen Likud sinds hij de Israëlische nederzettingen in de Palestijnse Gazastrook liet ontruimen.

Bekijk video: Modem/ Breedband

Volgens andere Israëlische media zou Sharon kunnen rekenen op de steun van vijftien afgevaardigden om voor de volgende verkiezingen een nieuwe centrumrechtse partij te formeren. De 77-jarige Sharon zou de beslissing hebben genomen na gesprekken met medewerkers. Een bron bij Likud zei dat het besluit een 'politieke aardbeving' teweeg zal brengen.

In Israël worden dit voorjaar vervroegde verkiezingen gehouden. Dit gebeurt na de beslissing van de nieuwe leider van de Arbeidspartij, Amir Peretz, om uit de coalitie met Likud te stappen. De regering van Sharon verliest daardoor de meerderheid in het parlement.

In de nazomer van zijn politieke carrière werd Ariel 'Arik' Sharon toch nog tot het belangrijkste politieke ambt in Israël geroepen. Het volk koos hem tot premier. De havik die (bijna) alles wil voor Israël en zo weinig mogelijk voor de Palestijnen, moest het joodse volk door een turbulente periode van de geschiedenis leiden.

Trots

Ariel Sharon heeft een dikke huid en hij is er trots op. Het deert hem weinig wie hem haat en wie van hem houdt. Altijd draaide het bij hem om de veiligheid van Israël. De Palestijnen vormden daarbij een hindernis. De houwdegen Sharon wilde wel vrede, maar op zijn voorwaarden.

Weinig land en rechten voor de Palestijnen, van allebei veel voor Israël. Wie hem tegenwerkte, merkte de gevolgen. Toen hij Yasser Arafat meer dan zat was, verklaarde hij de Palestijnse leider "van geen belang" en liet hij het leger diens hoofdkwartier in Ramallah in de as leggen.

Kritiek

Ariel Sharon werd in 1928 in Kefal Malal geboren in Palestina, dat toen onder Brits mandaat stond. Hij begon een militaire loopbaan. Hij oogstte zowel lof als kritiek voor zijn gedurfde en volgens sommige collega's roekeloze acties in oorlogstijd. Hij nam in 1973 afscheid van het leger en als zoveel militairen in Israël stapte hij over naar de politiek.

Libanon

Als minister van Defensie kon hij in 1981 opnieuw een gewaagde militaire actie ondernemen. Ditmaal in Libanon. Hij stuurde het leger naar Beiroet om voor eens en altijd af te rekenen met aartsvijand Arafat en zijn PLO. Dat lukte grotendeels, maar hij liet ook christelijke bondgenoten tekeergaan in de Palestijnse vluchtelingenkampen Sabra en Shatila.

Afgeslacht

Honderden mensen werden afgeslacht onder het oog van het Israëlische leger. Dat leidde tot zijn aftreden als bewindsman op Defensie. De trotse Sharon bleef echter prominent aanwezig in de Israëlische politiek, als bewindsman op Handel en Industrie en Volkshuisvesting, en hij liet tal van nederzettingen bouwen.

Twee jaar nadat Likud in 1996 weer aan de macht was gekomen, werd hij minister van Buitenlandse Zaken, tot verbijstering van de Palestijnen, die sinds de akkoorden van Oslo van 1993 met de Israëli's onderhandelden. Nadat oude vijand Benjamin Netanyahu in 1999 de verkiezingen had verloren, verving Sharon hem als leider van Likud. Zijn omstreden - en volgens velen onverstandige - bezoek in september 2000 aan de al-Aqsa-moskee op de Tempelberg in Oost-Jeruzalem leidde tot de tweede intifada.

Vredesplan

Intussen lijkt het internationale vredesplan (de Routekaart) niet van de grond lijkt te komen. Sharon kwam met een plan om zich eenzijdig terug te trekken uit de Gazastrook, maar hij wilde het gebied niet overdragen aan Hamas.

De Israëlische aanslag op de geestelijk leider van Hamas sjeik Yassin had onder persoonlijk toezicht van Sharon plaats. In ruil voor terugtrekking uit Gaza hoopte hij Amerikaanse steun te krijgen voor de annexatie van delen van de Westelijke Jordaanoever waar de grootste nederzettingen liggen.

Zijn naam zal voor de meesten dan vooral verbonden blijven aan corruptieschandalen, die hem nog steeds plagen, en de slachtpartijen in Sabra en Shatila. Slechts in zijn geliefde militaire kring zal hij blijven voortleven om zijn briljante militaire operaties tijdens de oorlogen van 1967 en 1973.