TRIPOLI - Abdel Basset al-Megrahi, de Libiër die vastzit wegens de bomaanslag op een Amerikaanse Boeing 747 in 1988 boven het Schotse Lockerbie, wordt om humanitaire redenen vrijgelaten.

Dat heeft de Schotse minister van Justitie, Kenny Macaskill, donderdag meegedeeld. De 57-jarige Megrahi lijdt aan prostaatkanker in een terminale fase.

Megrahi is ,,zeer opgelucht'' dat hij is vrijgelaten uit de gevangenis in Schotland. Toch maakt dat geen einde aan zijn ,,beproeving'', liet hij weten in een verklaring die zijn advocaten donderdag voorlazen.

Schande

,,De beproeving voor mij eindigt misschien pas als ik sterf. Misschien zal de dood voor mij de enige bevrijding zijn'', zegt Megrahi. Hij noemt zijn veroordeling voor de aanslag op een Amerikaans vliegtuig boven het Schotse Lockerbie een ,,schande''.

Hij vloog donderdagmiddag met een chartervliegtuig naar Tripoli, de hoofdstad van Libië.

''Megrahi wacht nu een oordeel dat wordt opgelegd door een hogere macht'', zei MacAskill met een zinspeling op de naderende dood van de Libiër.

Beroep

De Libiër staakte onlangs zijn beroep tegen het Schotse vonnis uit 2001. Daarmee werd een belangrijk obstakel voor vrijlating of overplaatsing weggenomen.

Bij de bomaanslag op Pan Am-vlucht 103 op 21 december 1988 kwamen 270 mensen om het leven. Alle 259 inzittenden en elf mensen op de grond stierven tijdens de crash.

Bedroefd

De meeste slachtoffers waren afkomstig uit de Verenigde Staten. De Amerikaanse regering is ''diep bedroefd'' over de vrijlating. Net als veel nabestaanden hadden de Amerikanen graag gezien dat Megrahi zou sterven in zijn cel in Schotland.

Daar staat tegenover dat er ook nabestaanden zijn die geen bezwaar hebben tegen de nu genomen beslissing.

De Libiër is de enige persoon die veroordeeld is voor de terreuraanslag. Hij zou eigenlijk een celstraf van maximaal 27 jaar hebben moeten uitzitten.

Compassie

De Schotse regering besloot echter dat al-Megrahi op humanitaire gronden toch vrij kon worden gelaten. ''Meneer al-Megrahi toonde geen enkele compassie met zijn slachtoffers'', aldus MacAskill.

''Zij mochten niet meer terugkeren naar hun gezinnen om met hen de rest van hun leven door te brengen, laat staan hun laatste dagen... Maar dat is op zichzelf geen reden voor ons om geen compassie met hem en zijn familie te tonen in zijn laatste levensfase.''