NEW YORK - De autoriteiten in New York hebben donderdagavond laat, bijna twee jaar na de aanslagen op het World Trade Center, op last van de rechter de transcripties vrijgegeven van telefoongesprekken tussen mensen in het WTC en de reddingsdiensten. Het 2000 pagina's tellende document bevat onder meer de laatste woorden van mensen ingesloten in de wankelende gebouwen, hartverscheurende laatste contacten tussen politieagenten en hun familie en beschrijvingen van verbijsterde brandweerlieden die mensen van honderden meters hoog op het trottoir zien smakken.

Huiveringwekkend zijn de ooggetuigeverslagen uit de hoge delen van het gebouw waar mensen ingesloten zitten en de zuurstof op begint te raken. Een stem is van een vrouw op de 88e verdieping: "We zitten ingesloten...het hele gebouw zal op me neer komen. Het gebouw begint...naar beneden te komen". Werknemers schetsen de totale verwoesting en de dood en het verderf door de inslaande toestellen. "Er liggen overal lichaamsdelen. Zoveel...lichamen werden uit het gebouw geblazen. Er moeten hier honderden mensen zijn omgekomen. Lichaamsdelen moeten wel vijf stratenblokken verder liggen."

Emoties

Verder bevatten de transcripties de woorden en emoties van geschokte reddingswerkers die dekking moeten zoeken voor de mensen die uit de gebouwen springen. "We merkten dat mensen van de torens begonnen te springen. Verscheidene mensen stonden in brand. We begonnen te tellen maar stopten bij veertien. Dit was afstotelijk en we schaamden ons dat we ze niet konden helpen."

De laatste woorden van veel mensen moesten op last van de rechter openbaar gemaakt worden, nadat The New York Times daarover een rechtszaak had aangespannen. De transcripties zouden waardevolle inzichten bieden in de aanslagen die meer dan 2700 mensen het leven zouden kosten, meent de krant.

Nabestaanden en direct betrokkenen zijn niet altijd even blij met het openbaar maken van de inhoud van de geluidsbanden. "Stel jezelf in hun positie. Als dat jouw man is die daar zit, wil je dan dat de wereld hem hoort", aldus een van hen. Pijnlijk is het ook dat nabestaanden veelal niet eerst zelf de woorden van omgekomen naasten hebben kunnen lezen.

Anderen menen dat het tijdstip van uitgifte zo kort voor de tweede verjaardag van de aanslagen erg onhandig is gekozen. Het rijt oude wonden nog eens extra open.