Dit artikel is afkomstig uit Flair. Acteur Manuel Broekman (33) zit lekker in z’n vel. Dat was een jaar geleden wel anders: hij rouwde om zijn vader en zijn verbroken relatie en ging als een zombie door het leven. Hij is volwassen geworden. Maar die baby, dat blijft een impertinente vraag. "Juist nu, na dat donkere jaar, is het goed om tijd voor mezelf en mijn vriendin te hebben."

Begin dit jaar zette Manuel zijn socialmediaaccounts en zijn werk on hold en verdween hij van de radar. Het was hem gewoon te veel geworden. Het verdriet om zijn vader die plotseling was overleden en om zijn verbroken relatie overspoelde hem. "Ik was mezelf kwijtgeraakt."

Zombie-achtige staat

Is er één bepalend moment geweest waarop je dacht: zo kan het niet verder?

"In januari trad ik als dj op tijdens Fuikdag op Curaçao (een feestdag op het water aan de Fuikbaai, red.). Het was de afsluiting van een seizoen dat in het teken stond van festivals, feestjes en veel optredens."

"Op de terugweg in het vliegtuig voelde ik me ineens heel leeg. De mensen om me heen lagen te slapen, ik was als enige wakker en zapte doelloos langs de films die werden aangeboden. Ineens dacht ik: wie ben ik eigenlijk als ik niet op het podium sta? Ik kon de vraag niet beantwoorden, een pijnlijk besef. Ik bevond me in een soort zombie-achtige staat van zijn. Ik deed van alles, maar voelde niks."

“Ik mis dat gevoel van gedragen worden, dat er altijd een soort pilaar is waar je tegenaan kunt leunen”

Was die gedachte voldoende om je in beweging te krijgen?

"Nou ja, dat gaat, zeker in het begin, met vallen en opstaan. De zoektocht naar jezelf is een mooi, maar vooral moeilijk proces. Ik moest mezelf afpellen, alle zorgvuldig opgebouwde lagen afbreken om tot de kern te komen van wie ik ben. Ik vond dat ingewikkeld."

"Toen mijn familie doorhad dat het niet goed met me ging, raadde mijn oom me aan om te gaan wandelen. Gek genoeg was dat voor mij de tool die ik nodig had. Buiten kon ik mijn hoofd leegmaken, durfde ik te voelen."

Wat mis je het meest van je vader?

"Eigenlijk de simpele dingen. Als ik voor de deur stond, stak hij altijd zijn hoofd uit het raam en riep: 'Hee mannetje!' Eigenlijk mis ik dat gevoel van gedragen worden, dat er altijd een soort pilaar is waar je tegenaan kunt leunen. Ik kan niet meer zijn zoon zijn, hij kan me niet meer spiegelen als vader."

Hervinden

Je bent 33, bij vrouwen gaat het rond die leeftijd vaak ‘rammelen’. Hoe zit dat bij jou?

"We fantaseren erover, maar het is niet iets wat nu speelt. Als je dertig wordt, is zo’n beetje de standaardvraag in elk gesprek: en, wanneer word je vader? Ik vind de vrijheid die ik nu heb ook heel fijn. Juist nu, na dat donkere jaar, is het goed om tijd voor mezelf en mijn vriendin te hebben."

Jullie zijn ruim een jaar uit elkaar geweest, hoe gaat het nu?

Aarzelend: "We wonen samen, die stap wilde ik echt maken. Je kunt niet half teruggaan, het moest helemaal. Dat hoort ook bij de verdieping die ik zoek in mijn leven. Tegelijkertijd is het pril, we zijn elkaar aan het hervinden. We hebben veel meegemaakt, we zijn elkaar kwijtgeraakt terwijl we elkaar hard nodig hadden."