Dit artikel is afkomstig uit Flair. Het voordeel van heftige periodes vindt Nicolette Kluijver (36) dat je je gaat afvragen wat ertoe doet. Wat je wilt. "Ik was, terugkijkend, misschien wel wat oppervlakkig. Maar alles ging altijd goed."

"De laatste keer dat ik huilde was afgelopen week. En ja, dat is toch altijd een beetje gênant op het schoolplein." Ze heeft het over de eerste schooldag, de dag dat ze haar kinderen na de zomervakantie afzette op het schoolplein. Daar gingen ze, Isabella van acht naar groep vijf en tweeling Sofia en Jesse van vijf naar groep drie.

Ze zit aan een lange tafel in het restaurant waar net de fotoshoot is geweest. Na een doorwaakte nacht – ze heeft een nest met vier puppy’s die om de haverklap ’s nachts piepen, waardoor iedereen in huis steeds wakker wordt.

Het is een nogal bewogen jaar geweest voor Nicolette. Door corona lag haar werk stil, onder andere Expeditie Robinson ging niet door, en werd bekend dat zij en haar man Joost uit elkaar gaan. Over dat laatste wil ze het eigenlijk niet hebben. Niet omdat ze geheimzinnig wil doen, maar omdat het nog steeds verdrietig is en het niet alleen om haar gaat, maar ook om Joost en de kinderen.

Die tranen op het schoolplein waren er wellicht ook omdat dit een emotionele periode is?

"Dat zal er ongetwijfeld mee te maken hebben. Ik ben gevoeliger dan ooit. Als ik eraan denk dat mijn puppy’s straks naar een ander huis gaan, schiet ik al vol. Het zijn toch een beetje mijn baby’s, hè. Daarom houd ik er een. Ik kan het gewoon niet aan om ze allemaal te laten gaan."

Wat vind je de grootste verandering in jezelf?

"Dat ik meer durf te staan voor wat ik wil. Ik ben in een korte tijd veel bewuster geworden. Wat is belangrijk? Wie of wat geef ik mijn aandacht? Zo’n transitie die we, hopelijk, allemaal maken naarmate we ouder worden, is bij mij in een sneltreinvaart terechtgekomen."

Is Dierenpret met Nicolette zo’n idee dat je zelf bent gaan vormgeven?

"Ja. Ik wilde een kinderprogramma maken waarin dieren centraal staan. Vooral dat maakproces, het zelf doen, wilde ik heel graag. Ik ben onlangs 36 geworden, ineens kwam die veertig in zicht en ik dacht: wil ik over een paar jaar nog steeds alleen maar programma’s presenteren, of wil ik mezelf verder ontwikkelen? Toen ik tijdens de coronacrisis ineens thuis zat, ben ik dat idee gaan vormgeven."

Ben je gelukkig?

Na een stilte: "Dat vind ik een mooie vraag. Die zou je eigenlijk moeten stellen als je iemand voor het eerst ontmoet: 'Wat leuk om je te ontmoeten, ben je gelukkig?' maar dat doen we eigenlijk nooit."

"Je overrompelt me er ook mee, terwijl ik het een heel fijne vraag vind. Ben ik gelukkig? Soms niet, en dat komt door alles wat er nog steeds speelt, maar vaak voel ik me heel gelukkig. Geluk ligt voor mij ook dicht tegen dankbaarheid aan."