Dit artikel is afkomstig uit het tijdschrift Esquire. Een onbekende, 25-jarige zanger uit Hellevoetsluis, als kleine jongen veel gepest, hielp Nederland na 44 jaar weer aan winst bij het Eurovisie Songfestival. Al had Duncan Laurence zelf al eerder zijn verlossing gevonden.

Na de winst van het Songfestival tekende Duncan Laurence een contract bij Capitol Records, het befaamde platenlabel dat het westkustgeluid uitgaf van The Beach Boys en de Eagles en van jongere sterren als Katy Perry en Sam Smith.

Alvorens naar Stockholm te gaan, vloog hij naar Los Angeles, om er zijn nieuwe team te ontmoeten, en om nieuwe nummers te schrijven. "Ik heb daar mijn Artist & Repertoire-manager ontmoet, met wie ik mooie plannen aan het maken ben. Als gevolg daarvan heb ik aan nieuw materiaal kunnen werken met schrijvers als Brett Leland McLaughlin"

Hoe kijken mensen in de Verenigde Staten naar het Songfestival?

"Niet. Het is daar volstrekt onbekend. Ook het principe van landen die het zingend tegen elkaar opnemen, dat kennen ze niet. Daar komt wel verandering in, want er zijn plannen om een Amerikaanse versie op te zetten. Muzikanten met Europese roots en mensen in de muziekindustrie kennen het natuurlijk wel, maar de gemiddelde Amerikaan zal niet opspringen bij het horen van Eurovision Song Contest. Ze houden best van show in Amerika, dus het zou een goede toevoeging zijn aan hun televisiedieet."

Hoe belangrijk was het winnen van het Songfestival voor je?

"Heel belangrijk. Ik was altijd al wel van plan om eens naar Los Angeles te gaan, maar nu had ik er daadwerkelijk interessante afspraken in plaats van dat ik er een beetje zou rondlopen. Ik heb wel het gevoel dat de mensen van de platenmaatschappij echt in mij geloven, als artiest en als liedjesschrijver, dat het winnen wel een rol speelt, maar dat ze vooral kijken naar het totaalpakket.

Aanvankelijk was er veel kritiek op de Nederlandse selectie voor het Songfestival. Waarom een onbekende, beginnende zanger naar het prestigieuze songfestival sturen? De kritiek verstomde snel toen bleek dat die onbekende zanger een behoorlijk sterk nummer had dat bij de bookmakers al snel op poleposition kwam voor de eindoverwinning."

Is de winst je overkomen? Of stond je daar met zoveel vertrouwen dat je het van tevoren al wist?

"Nee, zeker niet. De uitslag is altijd onvoorspelbaar, want weet jij veel wat al die Europeanen stemmen. Het is hard werken - ik had soms zesenhalf uur interviews op een dag, om er maar voor te zorgen dat er zoveel mogelijk mensen in Europa aan me zouden denken tijdens het stemmen - en ik ben gewoon heel blij dat het gelukt is.

Maar dat was toen en nu is nu. Nu wil ik zoveel mogelijk kansen grijpen en ervoor zorgen dat het een duurzame muziekcarrière wordt. Liefst internationaal. Ik kan het nog niet geloven: dit is nu mijn werk, dit is wat ik doe."

Ben je erg reflectief?

"Eigenlijk zit ik constant in mijn eigen hoofd, nadenkend over de stappen die ik zou willen nemen, wie ik wil zijn als persoon en wat ik wil uitstralen. Soms denk ik een beetje te lang na over dingen voordat ik tot actie overga."

“Arcade is geschreven op basis van een dierbare liefde die stierf”

Waarom vinden mensen het zo'n lekker nummer?

"Dat zou ik zelf niet zo snel over mijn muziek zeggen. Het is vooral een heel lekker nummer om te zingen, misschien dat je dat eraan af hoort. Ik heb het geschreven op basis van een verhaal van een dierbare van me die stierf, zonder dat ze de liefde van haar leven ooit had teruggezien.

'Dat is heel tragisch geweest, een verhaal dat me altijd is bijgebleven. Het dieptrieste gevoel dat ik bij dat verhaal heb, kwam tot me toen ik Arcade aan het schrijven was, in een klein pianolokaaltje op de Rockacademie. Het kwam er gewoon uit, als een soort reflectie op mijn eigen leven. De small-town boy die van Hellevoetsluis naar "de grote stad" Tilburg was verhuisd.'