Dit artikel is afkomstig uit het tijdschrift Libelle. Zes jaar geleden veroverde Maaike Ouboter (27) Nederland met haar onwaarschijnlijk prachtige liedje Dat ik je mis. Binnenkort staat ze in de theaters met haar eigen solotour en is ze te zien op haar eigen festival.

"Veel mensen die mij kennen van Dat ik je mis denken dat ik altijd alleen op het podium sta, maar dat heb ik tot nu toe niet veel gedaan: ik had vaak een of meerdere muzikanten of zelfs een hele band bij me."

Maar na de tour rond haar tweede album, Vanaf nu is het van jou was het tijd voor iets anders, vertelt ze bij de lunch. "Ik ben nu zes jaar bezig en ik heb geleerd dat ik om te groeien af en toe vrij moet nemen om na te denken over hoe het gaat. Wat maak ik, wat wil ik vertellen."

Hoe zag jouw time-out eruit?

"Mijn agenda was leeg, maar om een stok achter de deur te hebben besloot ik wel om in het najaar een solotournee te plannen. Tijd alleen doet namelijk niks – je moet er wel iets mee doen. Maar omdat in januari die tour in het najaar nog best ver weg was, dwong ik mezelf ook om echt aan de slag te gaan met die grote vragen."

"Ik wist natuurlijk dat de tour ook zou kunnen doorgaan als deze maanden me niks zouden brengen – ik heb inmiddels genoeg liedjes en ik heb sowieso nieuwe verhalen te vertellen. Daar kan ik, wat er ook zou gebeuren, een mooi concert van maken. Dus eigenlijk was ik helemaal vrij om te doen wat ik wilde. Ik ben ook weer een tijdje in mijn eentje weggeweest."

Dat had je voor Vanaf nu is het van jou toch ook gedaan?

"Ja, maar deze keer was het anders. Destijds ging ik op zoek naar de verhalen van anderen. Als je ineens veel aandacht krijgt, zoals ik na mijn deelname aan het televisieprogramma De beste singer-songwriter van Nederland, kun je makkelijk gaan denken: wow, wat ik denk en voel is heel bijzonder. Terwijl: iedereen maakt heftige dingen mee, ik ben echt niet de enige."

"Het is inherent aan het bestaan. Daarom besloot ik om op bezoek te gaan bij mensen die anders in het leven staan dan ik, om hun verhalen te horen. Ik ben in Noorwegen geweest, in Duitsland, Spanje, Israël, Hongarije en ondanks alle verschillen waren er ook veel overeenkomsten met de mensen die ik ontmoette. We zijn allemaal op zoek naar liefde en duiding. Dat was een mooie ontdekking. Maar deze keer ging het me niet om de buitenwereld, nu had ik behoefte aan een blik naar binnen. Inspiratie hoef ik niet uit bomen te plukken, heb ik geleerd, die zit ook gewoon in mij. Ik ging liedjes schrijven over dingen die nu spelen in mijn leven."

“Ik schreef teksten die zo kwetsbaar zijn, dat ik ze met niemand wilde delen”
Maaike Ouboter

Het werd dus 'gewoon' weer liedjes schrijven. Had je daar echt aan getwijfeld?

"Misschien fundamenteel niet, maar ik heb mezelf nu wel voor het eerst echt durven afvragen of dit de weg voor mij is. En ik mocht óók denken dat het antwoord op deze vraag best weleens nee zou kunnen zijn. Ik weet namelijk dat ik de neiging heb om te doen wat andere mensen willen. Maar ik wil nooit muziek maken omdat dat van mij verwacht wordt. Muziek moet echt zijn, uit je hart komen."

"Gelukkig ben ik tot de ontdekking gekomen dat ik echt heel graag liedjes schrijf. Ik heb de behoefte om verhalen te vertellen op muziek, zoals vroeger troubadours dat deden, zoals Joni Mitchell dat doet."

Qua terugkijken op de afgelopen jaren: je werd met het succes van Dat ik je mis natuurlijk behoorlijk in het diepe gegooid.

"Ik heb lang niet durven nadenken over wat dat voor mij betekende, over wie ik sindsdien was geworden. Ik was 21 toen ik bekend werd en begon met optreden, ik ben nu 27. Twintiger zijn is heftig, dat geldt voor iedereen. Er gebeurt zo veel in deze levensfase: je moet je afvragen wie je bent, wat je van het leven wilt, waarvoor je staat."

"Ouder worden bevalt me goed, want ik leer mezelf steeds beter kennen. Ik ben wel open naar de wereld, maar niet heel extravert. In groepen vind ik het fijn, maar alleen als ik ook alleen kan zijn en de rust heb om dingen te verwerken."

Helpt het schrijven van liedjes jou om dingen te verwerken?

"Ik denk van wel, al klinkt verwerken mij te statisch. Het zal altijd een proces zijn, iets vloeiends. Toen ik begon, zeiden mensen vaak tegen me: 'Wat doe je het geweldig, wat kun jij goed met verdriet omgaan!' Dat vond ik zelf toen eigenlijk ook wel. Nu denk ik: ach meisje toch…"

"Ik vind dat ik het nu veel beter kan dan toen, maar misschien denk ik over tien jaar dat ik nu ook nog geen idee had. Maar via mijn muziek kun je wel horen hoe ik met verdriet omga. Wie dat wil weten, moet dus naar het theater komen."