Ondanks zijn succesvolle boeken en programma's, raakt Özcan Akyol maar moeilijk verzadigd: "Ik kan nooit genieten van dingen."

Dat zegt hij in de podcast van NU.nl: In de auto met.

Voor de NPO-serie De Neven van Eus ontving de Deventenaar in 2018 een eervolle vermelding van de Zilveren Nipkowschijf-jury. Voor zijn NPO Radio1-interviewprogramma Onze Man in Deventer de Nachtwacht Award en de door hem samengestelde bloemlezing van dichter Lévi Weemoedt wordt zeer goed verkocht.

Maar het succes dringt niet altijd door tot Akyol: "Neem die bundel van Weemoedt. Daar zijn bijna 80.000 exemplaren van verkocht, dat is een unieke prestatie. Maar ik zit te balen en met iedereen ruzie te maken, omdat het boek acht dagen niet leverbaar was. Anders hadden we de 100.000 aangetikt. Daar ben ik dan kapot van en dan word ik heel cynisch."

'We hebben thuis ook nog nooit iets gevierd'

Volgens de 34-jarige Akyol zit hem vaak een vorm van onverzadigbaarheid dwars: "Er verschijnt een nieuwe druk van mijn debuutroman Eus, de 25e ofzo, maar toch ben ik niet blij. We hebben thuis ook nog nooit iets gevierd. Het is nooit genoeg."

Naast die onverzadigbaarheid heeft Akyol ook zo nu en dan te maken met depressies.

"Mensen schrikken ervan als ik erover praat. Ik heb dat bewust een paar jaar niet gedaan. Maar als iemand ernaar vraagt, doe ik dat wel. Ik heb vaak last van depressieve buien. Dat gaat heel ver. Zo ver soms, dat ik mijn bed niet kan uitkomen en me afvraag welke zin het leven eigenlijk heeft. Zelfs als ik mijn kindjes zie. Daar voel ik me schuldig over."

Akyol benadrukt dat die gemoedstoestand niet wordt veroorzaakt door tijdelijke buien. "Het is een ziekte, hè? Zelfmoord is doodsoorzaak nummer één in mijn familie. Ik heb aanleg voor depressiviteit. Er zit iets in mijn genen waardoor ik veel nadenk over het leven en veel gevoelens heb bij bepaalde zaken. En de uitkomst daarvan is niet vaak bevredigend."