AMSTERDAM – Het jaar 2009 is voor René Froger een jaar waar hij niet met veel plezier op terug zal kijken. In een korte persiode verloor de zanger beide ouders en worstelt hij nog dagelijks met de gevolgen van die klap.

Op 8 april werd Froger door zijn vader ‘s nachts opgebeld met het nieuws dat zijn moeder Mien Froger op 67-jarige leeftijd was overleden aan een hartstilstand. Vol ongeloof hoorde hij het nieuws aan, zo laat hij weten aan het blad Linda.

De schok was des te groter toen zijn vader Jan Froger, ruim twee maanden later, eveneens op 67-jarige leeftijd stierf aan een buikvliesontsteking. Of het door het verdriet kwam of de gevolgen van ouderdom en een niet altijd even gezonde levensstijl laat René in het midden.

Vaderdag

“Hij overleed een dag na vaderdag. Ik heb weleens gedacht dat hij er eigenlijk geen zin meer in had”, aldus de zanger in het maandblad.

“Maar ik moet ook realistsich blijven, zijn lijf was een beetje op. Zijn leven lang heeft mijn vader gerookt gedronken , ging hij laat naar bed, had hij soms last van stress, om zijn kinderen en om zijn café Bolle Jan in Amsterdam, zijn levenswerk.”

Songfestival

Het Songfestival in Moskou, waar Froger met de Toppers aan meedeed en een hoogtepunt had moeten zijn werd door al deze persoonlijke ellende een moeilijke opgave. Zijn vader was op dat moment nog wel in leven, maar bracht zijn tijd ziek door in het ziekenhuis.

Achteraf gezien had Froger misschien wel rust willen nemen. “Zodat ik er volledig voor mijn vader had kunnen zijn, maar ik kon de mensen die een kaartje hadden gekocht toch niet teleurstellen en the show must go on. Dat was een devies dat allebei mijn ouders op het lijf was geschreven”, vertelt Froger.

Twijfels

En zo zijn meer twijfels in het leven van Froger na de dood van zijn ouders. “Sindsdien zijn er redelijk wat slapeloze nachten geweest. Is het goed zo? Heb ik mijn ouders voldoende gesproken? Ben ik lief genoeg geweest?"

"Met hun dood ben ik nog lang niet klaar, maar tegelijkertijd ben ik trots op wat ik van ze heb gekregen. En als ik me dat realiseer, verschijnt er toch een glimlach op mijn lippen.”

Linda